Maandag 11 mei 2026

Alvorens de auto in beweging te zetten, kwam Gerda zelf al volop in actie bij Nederland in Beweging. Ikzelf was nog graag naar de kapper gegaan voor vertrek, alleen….ze was er niet, ik kreeg steeds de voicemail. Nou ja, bij een zwervend bestaan, kan best wat langer haar worden gedragen. 

Nog de laatste dingen inpakken, waarbij ik me weer realiseer dat wij voor onze persoonlijke zaken zo weinig ruimte nodig hebben. Reizigers die we onderweg ontmoeten, zijn soms stomverbaasd dat al onze kleding en dingen voor de lichamelijke verzorging in die twee kleine plastic dozen p.p. passen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We besluiten om te overnachten bij Retranchement, de mooiste plek van ons land. Heerlijk om daar weer even te zijn. We nemen de route naar Antwerpen over Bergen op Zoom, want we hebben intussen bedacht dat we in Oost- Zeeuws-Vlaanderen langs het dijkdorp Paal willen rijden, een andere favoriet van ons. “Kijk even of we voor Antwerpen ook ergens rechtsaf kunnen slaan en dan doorsteken naar Paal”, vraag ik aan Ger. Dat lijkt te kunnen. Hoeven we niet alle tunnels door en de snelweg op, maar in plaats daarvan door het haven- en industriegebied genaamd Zandvliet heen. Leuk! We houden van dat soort gebieden, net als van de Europoort bij Rotterdam. Ergens in het begin van de doorsteek komen we terecht in een stilstaande file, het wegdek van een heel lange brug wijst hemelwaarts en blijft dat heel lang doen. Het is een chaotische situatie; vrachtwagencombinaties maken U-bochten of proberen dat en daar weer tussendoor zoeken andere chauffeurs omleidingen. Samen met wat Belgische auto’s blijven we geduldig wachten tot er een langsrijdende vrachtwagenchauffeur zijn raam opent en roept: “Closed, closed!!” terwijl hij wijst dat we moeten omkeren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat doen we en als we net weer op weg zijn, gaat er op het bovenste display in de auto een bericht plingplongen. Engelse tekst, dat er iets is met het ‘level’ en de vuilwatertank, terwijl we die tank helemaal nooit gebruiken. Tot twee keer toe tikken we het bericht weg: niks meer van gehoord. 

Zoals ik al zei, is het een behoorlijke verkeerschaos in dit gebied, wat het zeker niet minder interessant maakt. Bij de onoverzichtelijke en verwarrende rotondes maken we een paar keer een fout, mede omdat Mapsje vertraagd reageert door een zwak internetsignaal (denk ik). Ons doel in nu Doel, waar nog steeds de twee koeltorens boven de omgeving uitsteken. Ben je in de buurt, ga dit bijzondere dorp dan zeker bezoeken, de moeite waard! 

Vóór Doel buigt de weg af en door een mooi polderlandschap rijden we over abominabele smalle en kapotte wegjes met namen als Polderdijkje en Petrusweg, richting Paal. De ‘betere’ wegjes bestaan uit betonnen platen die waarschijnlijk nog uit WOII stammen. Desalniettemin genieten we ontzettend van het mooie land, de lege vervallen huizen en de wolkenluchten die vragen om de houtskoolstiften van Permeke. 

Emmadorp met een klein terrein voor enkele campers vlakbij het café Het Verdronken Land. De drie campers zijn zó neergezet dat er niks meer bij kan. Geeft niks, willen we ook niet. In het dorp Paal hebben ze twee officiële parkeerplekken voor campers, langs de weg onderlangs de dijk. We staan er even stil, maar willen toch verder. Het liefst een mooie plek met zicht op de Westerschelde. Die vinden we, echt prachtig, alleen de harde wind maakt dat we besluiten om toch een paar kilometers terug te rijden, waar we onder aan de dijk een bescheiden parkeerplaats zagen met riant uitzicht op de polder. Hier kunnen we ‘gewoon’ de deuren van de auto openen en is het geklapper van het tentdoek draaglijk. Hoe het hier heet? De Baalhoek. Ik zou niet weten waarom je hier zou moeten balen. Tenzij …. later op de avond de politie ons nog komt wegsturen en een fikse boete uitschrijft. Want…ik denk niet dat je hier mag overnachten, hoewel er geen verbodsbord staat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op de dijk achter ons lopen veel kale schapen, die allemaal nummers op hun lijf gespoten hebben gekregen en lammeren hebben, die huilen als baby’s. 

Vogel van de dag: patrijzen, hier vlakbij in de berm en natuurlijk op het land.

Menu van de dag: spaghetti met tomatensaus en Parmezaanse kaas. 

De rozen in de auto kregen we gisteren van onze vijand de uitbater van Caña, het restaurant waar we boven wonen en die ons en onze medebewoners veel overlast bezorgt. Daar wordt aan gewerkt…

Morgen verder.