Vrijdag 22 mei 2026

Gisteravond. De weg achter ons werd hoe langer hoe rustiger en wij ook. Zo rustig dat op een gegeven moment in mijn hoofd spontaan het begin opkwam van een oud lied, dat ik als klein kind leerde van mijn moeder en dat begon met de woorden: ‘k moet dwalen, ‘k moet dwalen, langs bergen en langs dalen….’ Wanneer ik tegen Gerda zeg, dat ik steeds met dat lied in m’n hoofd zit, vertelt zij het volgende: “Toen ik, nadat ik de zeehonden had gezien, terug naar de auto liep, bedacht ik dat dit voor mij een goeie manier van vogelen is: een beetje in de rondte lopen, ook op onbekend terrein, doelloos dwalen en dan kijken wat het me brengt. Toen heb ik zachtjes voor me uit hetzelfde lied lopen zingen”. Ik was stomverbaasd! Dit geloof je niet; we hebben beiden in geen tientallen jaren aan dit lied gedacht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vanochtend half acht. Buiten is het 19°. Binnen wordt het k-woord niet gehoord. 

Na wat rond de auto bezig te zijn geweest, hebben we vieze plaktroep  onder onze ‘klompen’ zitten, die er niet af te krijgen is. Lekker hoor.. de natuur! 

Zoals gisteren afgesproken, lopen we na het ontbijt samen naar de zeehonden. De hogere begroeiing van het kleine schiereiland bestaat bijna uitsluitend uit vlierbessenstruiken, die nu volop bloeien. Om de zeehonden te kunnen zien, moeten we een afsluiting van het pad negeren, en zo komen we bij een mooi gebied, dat doet denken aan Het Zwin bij Knokke, Retranchement en Cadzand-Bad, maar dan een kleinere uitgave ervan. De zeehonden liggen er nog steeds of alweer. Leuke wandeling. 

Tijdens de koffie hoor ik een vogel steeds hetzelfde korte deuntje fluiten. Gerda weet ook niet welke vogel het is en pakt de app erbij: een pimpelmees! “Wel een eenvoudig deuntje inderdaad”, zegt ze. “Ja, wat dat betreft hadden ze hem beter ‘simpelmees’ genoemd”, vind ik. Vogel van de dag dan maar. 

Na de Lidl, die tot onze opluchting met de Pinksterdagen open is, zodat we niet voor vier dagen voorraad in de auto hoeven te proppen, rijden we richting kust om zoveel mogelijk de kustweg te blijven volgen, liefst zo dicht mogelijk langs zee. Dat valt niet mee; ‘t is behoorlijk toeristisch overal en bij de meeste afslagen richting strand staat zo’n éénrichtingsbord met ‘sauf riverains’ eronder. Maar goed, zo nu en dan mag het wel en zijn we zelfs weer bevoordeeld omdat we onder de vele 2meter-hoogtebalken door kunnen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op de grens van Luc- en Langrune-sur-Mer lunchen we op een bankje op een kale, ongezellige boulevard. Zon volop, we kijken op zee en strand, dat er wat viezig uitziet vinden we. 

Veel monumenten uiteraard ter nagedachtenis aan WOII en de invasie in Normandië. 

Als er geen borden met plaatsnamen waren, zou je niet in de gaten hebben dat je steeds door een andere plaats rijdt, zo lijkt alles op elkaar en dan heb ik het met name over de architectuur en het patroon van de bebouwing langs zee. De parkeerplaatsen, de doorgaande asfaltweg met hotels, casino en andere horeca, het rijgt zich aaneen. Waar de oudere Franse villa’s ophouden, begint aan de randen van de plaatsen de moderne architectuur in de vorm van smakeloze appartementsgebouwen, althans dat vinden wij. 

Zo belanden wij in Courseulles-sur-Mer waar Gerda een mooie viswinkel ziet en oesters voor ons koopt. Heerlijk! Daarna steken we de rivier de Seulles over om aan de overkant ervan bij de duinen een overnachtingsplek te vinden. Dat lukt vrij gemakkelijk: wij kunnen weer onder de hoogtebalk door.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zo staan we hier op het duin bij Juno Beach, één van de vijf landingssectoren in WOII. Uitzicht op zee en we worden verwelkomd door een kneu op een paaltje. Bloedheet, 29°, zwakke wind. We lopen even op het strand met onze voeten in ijskoud, troebel water. Veel wier, grind, wat schelpen en natuurlijk zand. Niet ver naast ons ligt de zeilschool met openbaar toilet. 

Gerda gaat nog meer lopen, ik heb teveel last van de hitte, weinig energie en ga schrijven met de gordijnen aan de zonkant dicht en zoveel mogelijk ramen en ritsen open, zodat de wind mogelijk verkoeling kan brengen. 

Omdat Ger geen aantrekkelijk visrestaurantje had gezien op haar dwaaltocht, hebben wij het volgende menu van de dag: rest pasta van gisteren, gamba’s met kruiden en knoflook, sperziebonen. 

Gerda zou wel willen zwemmen, alleen is het water dicht bij het strand niet echt schoon, ook nog behoorlijk koud en de stranddouches zijn nog niet open.

Er valt hier van alles te zien op deze kleine parkeerplaats, wie komt, wie gaat en …wie zal blijven? 

Als ze vannacht maar rustig zijn. 

Tot morgen!