De dag die je wist dat zou komen

Zo is het toch? Vandaag 9 mei dus! Op het plein voor het hotel staat al vroeg veel volk. Er is een tribune voor militairen met veel goud op hun borst. Ook drie kerkvorsten staan vooraan, gebroederlijk naast elkaar; het zal wel christelijk, Joods en Islamitisch zijn.

En verder alles wat je je er bij voorstelt: muziekkapellen, jongens die een militair ballet opvoeren, je kent het wel, allerlei trucs doen met je geweer, officieren die zich, rechtop staand in jeeps laten rondrijden op het plein, het voetvolk, zijnde de gewone soldaten. Korte toespraken door een basstem, die het midden houdt tussen gebed en gezang, duidelijk bedoeld om emotie los te maken. Acht kanonschoten ( ik schrok me de tering), zingend marcheren, tanks en afweergeschut. Toch denk ik dat het voor Russische begrippen vrij kleinschalig is.

Parade in de verte op het plein

Nog van gisteren

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Veel volwassenen dragen een militair soort muts – ik ben vergeten hoe zo’n model heet, ‘t is net een omgekeerd roeibootje – en kleding met camouflagemotief. Waar ik echt van schrik, is de manier waarop ze hun kinderen hebben gekleed. Er zijn er behoorlijk wat die van top tot teen in een imitatie-uniform zijn gestoken, de jongens in gevechtskleding met nu en dan een speelgoed Kalasjnikov op hun rug, de meisjes in een militair Rode Kruispakje compleet met eerstehulptas. 

De speelgoedkramen verkopen niet anders dan oorlogstuig: granaten, pistolen, noem het en het is er. Alles wat je ziet, straalt verheerlijking uit van militaire macht. Als je ‘t somber inziet, zou je zeggen: let op! Er groeit hier een generatie op waarbij nationalistische gevoelens en vechten voor je vaderland worden gestimuleerd. 

Ik troost mezelf met de gedachte dat de mensen, die hier niet van houden vast thuis wodka zitten te stoken en houten popjes snijden. En misschien mag je veel minder afwijken van de norm dan bij ons. 

Deze ook

Schoolklas

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een uur of 12 vertrekken we mèt registratie. Het spektakel is nog bezig, maar loopt op z’n eind. De weg Volgograd uit is tenenkrommend slecht. Bedenk daarbij dat de stad 100km. lang is. Maximaal in de 2e versnelling. Later wordt het iets beter en blijkt dat mijn voorspelling m.b.t. het landschap tot Astrakan niet juist was: het is niet zo saai als tot nu toe het geval was. Nee, véél saaier!! Van een diepe treurigheid. 

Gelukkig staat er af en toe nog een eenvoudig onderkomen langs de weg met het woord ‘Produkten’ er op, waar anderhalve plastic literflessen bier worden verkocht en wijn.

Oorlogje spelen

Met enige regelmaat hebben we uitzicht op de Wolga, die steeds meer op een delta gaat lijken. Er groeien struiken en bomen in het water. 

Kuddes schapen en leeuweriken op de grond. Bijeneters op de elektriciteitsdraden en op de radio een CD van een interview met wijlen dichteres H. Michaelis.

We slaan het dorp Zam’jany in. Zelfde verhaal: alle zijwegen zand. Voor de kerk is een stukje asfalt met enkele huizen op afstand. Uit een paar gammele garagedeuren komt een man kijken. Gerda loopt even naar hem toe en doet haar gebarentaal. Daarop roept de man vijf keer ‘da’ en verdwijnt gerustgesteld naar binnen. 

We hebben wat bekijks van passanten, maar niemand komt buurten. Motoren met zijspan, loslopende koeien en door het hele dorp bovengrondse leidingen met…water, gas?

 

11 thoughts on “De dag die je wist dat zou komen

    • Nou dames, ik wens jullie toe dat er veel schoons volgt, want dit is wel een heel eind rijden voor een donders saai landschap!

      • Zijn we helemaal met je eens. Dat het zo erg zou zijn, hadden we niet verwacht. Maar….het is zeker dat er nog moois komt!xx

  1. Groeten uit een druilerig Draaibrug, geniet weer van jullie verhalen!
    Liefs Marieke

    • Hi Marieke, mooie alliteratie! Hier 30C. ‘k Weet niet wat ik liever heb! Lieve groet van ons.

  2. Ik wist niet dat je met een groen rokje zonder split je been toch een hoek van 90 graden kon maken. Knap hoor! ???

    • Haha…volgens Gerda en ook volgens mij, zat er toch een split in de rok. Achteraan. Maar…ik geef het je te doen! 😉

  3. Wat een treurige saaiheid daar, maar….is die drank aan de weg wat? Wellicht helpt het om de omgeving anders te aanschouwen.

    • Ja, de drank is goed te doen, hoewel er veel zoetige wijnen zijn. Daar heb ik me al een paar keer in vergist. Gerda drinkt veel bier, dat is hier volop te koop natuurlijk. En met wat drank op, inderdaad, gaan dingen er soms anders uitzien. Al hoeft dat niet altijd positief te zijn!

  4. Ben je niet blij dat we in een vrij land leven? Na alle indrukken en belevenissen klinkt het thuisland bitter sweet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*
*
Website