Een heel (geel) avontuur

Maandag 3 juni 2024

Onder de ‘dagjesmensen’ die gisteren hier bij zee waren en picknickten, oud Turks gebruik, was een vrouw met hoofddoek, die met een kat in haar armen rondliep, waardoor ze opviel. En toen Gerda ‘s avonds nog even bij het kiezelstrand stond, kwam er een open bootje van zee met teveel mensen erin, waaronder de vrouw met de kat. Dat was niet het enige dier aan boord, ze hadden een 5-literfles bij zich vol kleine vissen, sardientjes misschien? Zo kan het ook en elke zaterdag vis halen op de Leidse markt is net zo goed een uithaal. 

Samen met een Oostenrijkse buscamper, die op afstand staat, ‘beleefden’ we een rustige nacht en  we worden wakker met de zang van nachtegaal en wielewaal. Dat de zon vol op de auto schijnt daar hadden we gisteravond niet aan gedacht, wat is het al warm! 

Terwijl ik bij de auto bezig ben, komt er een jonge vent naar me toe gelopen met Engelse tekst op z’n telefoon, waarmee hij me laat weten dat hij warm water voor ons heeft. Al weglopend roept hij nog dat er ook Imbiss is. Ik maak met gebaren kenbaar dat we alles in de auto hebben. Wie is dit dan? Gisteren hebben we hem niet gezien. Gerda denkt dat hij bij het café-restaurantje hoort dat ook op het terrein staat. Lijkt logisch.

Turkse architectuur

Vullen die handel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als we zitten te ontbijten, elk met een grote mok thee, komt hij weer naar de auto met….drie glaasjes thee. Terwijl hij het zijne drinkt, blijft hij bij de auto staan om een praatje aan te knopen. Ik hou me afzijdig en laat Gerda het woord doen. Hij heeft iets met Marokko of is Marokkaans, gaat er naar toe, maakt een gebaar van ring aan vinger….trouwen? Daarna vertrekt hij en ik denk hij heeft onze grote mokken met thee zien staan, dus die zien we niet meer terug. Foutje…na een tijdje zegt Ger: “Daar komt ie weer aan met thee”. Nee hè! Hij geeft het aan me en zegt erbij dat we er niet voor hoeven te betalen. Tja, waarom zegt hij dat? Natuurlijk krijgen wij de neiging om hem, als we vertrekken, wat geld te geven. Het is duidelijk denk ik, dat ik het moeilijk vind hiermee om te gaan. 

De eerste koffieschaduw die we zien, is naast een grote moskee, zo hebben we er ook nog eens plezier van. We hebben wat afval in de auto en omdat Gerda een man op straat ziet lopen met zijn vuilnis bij zich denkt ze, daar loop ik even achteraan, dan weet ik gelijk waar ik hier ons afval kan weggooien. Stomverbaasd komt ze terug bij de auto: “Weet je wat hij deed? Daar bij de brug flikkerde hij alles zó over de reling de rivier in!” Ja, we weten het toch? Je kan nergens stoppen of je staat tussen afval. 

Bij de tweede koffiestop, komt een lesauto direct naast ons oefenen met o.a. parkeren en een echtpaar gaat bij de waterkranen minstens een stuk of tien 5-literflessen vullen. Kom je uit Nederland om een beetje op de mooiste plekken te gaan staan en als de bewoners hun gewone dingen doen, hebben we daar last van en gaan we klagen. Fraai is dat. 

Ook de lunch vindt plaats met zeezicht, waarbij we voor het eerst een paar groepjes meeuwen over zee zien vliegen. Welke het precies zijn, blijft onduidelijk. 

We volgen steeds de kustroute over de gele D010. Als de weg laag langs zee loopt is hij mooi en breed,  staan de bermen vol bloeiende brem en genieten we van het uitzicht. Dikwijls ook moeten we even een stukje van de kust af of loopt de weg nog steeds dicht bij zee, maar dan hoog op een heuvel. In de laatste twee situaties wordt de weg veel smaller en slechter, terwijl we de zee niet of nauwelijks zien. “Dit kan weer overal zijn”, zo herhaalt Gerda haar uitspraak van gisteren.

Onderweg

Tropisch strandje

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Politiecontrole, stop! Raampje open, agent: “Passport”. Gerda reageert verbaasd, meestal mogen we doorrijden. Ik pak de rugzakken waar de paspoorten in zitten. “Where are you from?” Gerda: “Holland”. Dat lijkt hij goed te keuren. “Toerizm?” Gerda beaamt het. Ik stop even met de paspoorten. “Job?” Gerda: “Geen job, pensionada”. Hij: “Farmer?” Haha…nee…. Hij: “Engineer?” 

Gerda: “Nurse”. Ik vul aan: “Hospital”. Hij veert op en maakt lachend injectiegebaren in zijn arm. Wij knikken en…mogen doorrijden. 

Cide wordt ons eindpunt, voor vandaag dan. Een wat grotere plaats met mogelijk Park4Nightplekken, want: we zagen 1 (één!) camper vandaag. Aanbod: 2 parkeerplaatsen en op Maps een soort campingachtig dingetje. Bij de laatste locatie kijken we eerst, omdat we daar het dichtstbij zijn. Pfff…direct aan zee…volle zon! We hoeven er niet over na te denken: het is alleen bedoeld voor tenten op het strand.

Vanuit ons huis bij de vissershaven

Naar de vissershaven. Toen we aankwamen en die zagen liggen, zei Gerda direct al dat ze daar wel zou willen staan. Ik ook, meestal zijn het leuke locaties en we hebben er goeie ervaringen mee. Het is niet moeilijk te vinden, ziet er goed uit en we willen er best blijven. Even vragen bij een soort bejaardensoos (denkt Gerda). Iedereen vindt het prima, we mogen staan waar we willen. Ook de man van het ‘campinkje’ zei trouwens dat je hier overal vrij mag staan. 

Nou, plek gevonden. Beetje wind, zicht op zee, de bootjes vertrekken. Niks meer aan doen. 

En ja…op recensies lazen we dingen als harde muziek uit auto’s….we kennen het. En het gebeurt,  hééél hard. Gelukkig is het nog vroeg, wat zal de avond (en nacht?) ons brengen….

De kinderen in de speeltuin annex picknickplaats naast ons zijn, vergeleken met de kabaalmakers,  kinderspel! 

Menu van de dag: rest pasta met ijsbergsla, aangevuld met groentes uit onze voorraad. Omelet of tonijn uit blik? Zoiets.

Intussen zijn we verhuisd, het was niet om te harden. Nu koken en morgen meer.

 

 

 

 

 

 

4 thoughts on “Een heel (geel) avontuur

  1. Ik mis de vogel van de dag, of was het die niet-nader-te-identificeren meeuw. Wat zou ik graag de vogelkennis van Gerda hebben! Er zijn hier zoveel vogels, die soms zo luid een aria ten beste geven, dat ik Wil niet kan verstaan. Maar hoe ze heten?

    • Hou maar op! Vogels…wij zijn ze even kwijt. Heel fijn dat jullie er van genieten!

  2. Your travels leave you with so many impressions, good ones and not so good ones. Yet, you’re visiting countries that belong to other people who often welcome you with their own customs, like Turkey, whether they are poor or can make ends meet. These images add to your own mental riches and perspectives, and feelings of gratefulness to be born and live in a rich country like the Netherlands.
    I enjoy all your stories.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website