Woensdag 3 juni 2026

Gisteravond arriveerde er nog een Franse buscamper, waaruit een man stapte om zijn twee honden uit te laten. We hebben hem niet meer terug zien of horen komen. Verder nog een wit personenautootje, kleine Opel, met daarin een jonge man en vrouw met een hond. Op een gegeven moment hadden ze alle vier de portieren plus de achterklep open, rommelden zich helemaal suf met rugzakken en tassen, stoeltje buiten. Toen ik zag dat er ook gordijntjes voor de ramen zaten, begon het tot me door te dringen: die blijven hier vannacht! OMG! In zo’n kleine auto slapen met een middelgrote hond erbij! 

Kijk in een personenauto slapen, hebben we ook wel gedaan. De eerste keer was lang geleden tijdens een reis naar Albanië in onze Renault Scenic. Er was iets speciaals met de stoelen, wat weet ik niet meer, maar daardoor hadden we een platte ondergrond, die lang genoeg was om op te liggen. Het enige probleem dat we tegenkwamen was aan de grens van Albanië, waar een douanier constateerde dat de auto niet van ons was, dus het land niet in mocht. Huh!? Tja, het was een leaseauto en in zoverre had hij mogelijk gelijk, totaal niet aan gedacht. De oplossing van het probleem waren twee biljetten van €20,-.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vanochtend half acht. Buiten is het 16°, grijs bewolkt en het regent. “Vannacht ook al”, zegt Ger. Er is meer regen op komst en stevige wind. 

Na het ontbijt willen we, ondanks de regen, toch graag nog even naar de plek lopen waarvandaan Gerda gisteren de grote sternen zag. Terwijl we onze schoenen en jacks aantrekken, komt er een auto met jawel…grastrimmers naast ons staan. Twee vrouwen en een man of vier, zo te zien een club vrijwilligers, die de boel een beetje kort moeten houden hier. De mannen trimmen, de vrouwen harken en ze zijn reuze vriendelijk tegen ons. 

Onze wandeling is leuk, het is een mooi, waterrijk en ook moerassig gebied rondom ons, waarin je kilometers lange wandelingen kan maken. Op het laatst zien we een kleine zilverreiger boven de top van een boom uitsteken, als het enige lichtpunt in deze omgeving die onder deze wolken zoveel van haar kleur moet inleveren: vogel van de dag. Minder leuk: ik krijg drijfnatte voeten, op den duur sopt het water gewoon tussen m’n tenen. Het water moet door de bovenkant van mijn schoenen naar binnen zijn gekomen, waar een beetje speciale ‘stof’ (plastic natuurlijk) op zit, want de zolen zijn absoluut niet lek. Helemaal verregend komen we terug bij de auto, waar de trimmers intussen ook hun werk hebben moeten staken. Eén van de mannen is zich aan het omkleden en staat, met alleen z’n onderbroek nog aan, naast onze auto. Als ik vraag of het in Bretagne een gewoonte is om een striptease in de regen te doen, krijg ik een gevat antwoord, denk ik, dat ik jammer genoeg niet goed versta. Zijn collega’s barsten in lachen uit.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zij vertrekken, wij doen een bakje troost en daarna op naar de Super U. We waren er nog nooit, maar hopen in elk geval op meer en betere groenten dan bij de Lidl. We worden niet teleurgesteld: het assortiment is super en ze hebben alles voor U. Het doet een beetje aan zoiets als de Sligro denken. 

Voor we ons in het onbekende land van de menhirs etc. gaan begeven, besluiten we eerst bij het Office du Tourisme in Carnac informatie te vragen, zodat we een beetje gericht de locaties kunnen bezoeken die ons interessant lijken. We gaan op pad en worden bij het dorp Erdeven verrast door geparkeerde auto’s bij een veld met menhirs, zomaar langs de weg! Hup ernaartoe! Leuk voorproefje. Intussen heb ik opgezocht welke locaties je echt ‘moet’ bezoeken en ik krijg drie namen: Ménec, Kerlescan en Kermario. We veranderen van strategie, navigeren naar Ménec en komen terecht op een overvol parkeerterrein, waar georganiseerde tours zijn met zo’n bus met open zijkanten en/of met een treintje (dat háát ik).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terwijl ik nog nooit zo’n soort rit heb gemaakt, krijg ik het gevoel dat het misschien toch beter is om dit geheel georganiseerd te bekijken. Je ziet dan vast de meest belangrijke dingen, hoeft niet zelf te zoeken enz. De regen speelt ook mee. Gerda stemt ermee in en voor €7,50 p.p. nemen we plaats in een bijna lege bus, waar de koele wind straf doorheen waait en bij bepaalde bewegingen  het regenwater op m’n kop druipt. Door een niet te hanteren koptelefoon wordt Nederlands gesproken, maar die moet in elk geval bij mij telkens af om foto’s te maken, voor zover dat te doen is vanuit die zijkanten. Een paar van de meest interessante dingen, begreep ik, zijn de grafheuvel van Saint Michel en een 6,5 meter hoge steen die de Reus uit Manio heet. 

Nou, ineens stopt de bus langs de kant van de weg, we moeten naar rechts achter ons kijken en daar zie je, helemaal in de verte een gebouwtje deels boven bomen uitsteken. Dat is dus de grafheuvel van St. Michel. Had van alles kunnen zijn en je ziet er bijna niks van. Een eindje verderop horen we dat in het bos, links van ons de mooie hoge menhir Reus uit Manio staat, alleen gaan we er niet naar toe. Misschien heb ik gemist waarom niet…?

Op een gegeven moment draait de bus en nemen we dezelfde weg terug langs dezelfde velden met menhirs dus, waar we ook weer op dezelfde locaties stoppen voor foto’s. Kijk, het verhaal achter deze bezienswaardigheden is interessant genoeg en ook om te horen hoe de mensen toen bezig waren, alleen na vijf identieke velden met menhirs en een enkel erg klein megalitisch grafmonument heb ik het wel gezien. En dat geen enkele steen gelijk is aan de andere hoef ik jullie niet uit te leggen. Wat ook indruk maakt is wanneer je ziet dat de menhirs in ontzettend lange rijen staan, alleen moet je dan wel langs zo’n gigantisch veld op de juiste plaats staan en dat was vanuit de bus niet het geval. Dus….beetje dubbel gevoel erover: aan de ene kant is het zo wel genoeg, aan de andere kant denk ik ‘wat heb ik gemist’. 

Op naar Plougoumelen, waar ze bij de École Sainte Anne een plaats voor ons hebben op een verder leeg asfaltterrein. Dat wilde ik graag omdat de regen mogelijk nog niet over is en ik de smerige troep rondom de bus even zat ben. Het is 16,5°. 

Menu van de dag: meiknollen, pasta, gamba’s met peterseliesaus. Geitenkaas na. 

Dit dorp ligt dichtbij de oever van de rivier du Bono. We zagen al mooie waterpartijen, misschien morgen meer. 

Later!