Glory Glory Hallelujah! Hoewel…

Zaterdag 8 juni 2024

Half 5 worden we wakker. Gelukkig ben ik na een tijdje nog even in slaap gevallen, Gerda niet. Het ochtendconcert bestaat uit een trio van fazant, koekoek en duif. 

Zodra Gerda om half 8 als eerste van ons de bus uitgaat, staat er een auto vlakbij, waarin een walgelijk dikke man op de bestuurdersstoel ligt. Vanuit die positie spreekt hij Gerda aan, hij heet Alexander en zegt dat hij met ons naar de bank gaat. Ze herinnert hem aan de afspraak van 9 uur en we gaan ontbijten. 

Om half 9 meldt de tweede man zich, het is degene die gisteren met ons naar de bank reed en die ons hier afleverde voor de nacht. We nemen onze tijd tot 9 uur en intussen staat hij wat met Alexander te praten, waarna hij vertrekt. Alexander is uit z’n zwarte VW met Zwitsers nummerbord gekomen, waardoor zijn lijf pas echt goed te zien is. Zijn buik komt in de vorm van een dik vetschort onder zijn T-shirt vandaan en hangt volledig voor zijn pik en ballen. Ook op de foto, die stiekem is genomen, kan je dat zien.

Het hangt onder het blauwe T-shirt uit

Het lijkt erop dat Alexander verwacht dat we met hem samen in zijn auto zullen rijden, maar wij hebben besloten dat we met onze eigen auto gaan.
“Dat Zwitserse nummerbord zegt vast iets over de criminele bankrekening”, zeg ik tegen Ger.

Nu we met de nieuwe daglimieten te maken hebben en Gerda de juiste code van haar creditkaart heeft gevonden, kunnen we het volledige bedrag van de ‘rekening’ pinnen in Dinar. 

Daarna rijdt Alexander ons voor naar de garage van Sasa, zo denken wij, maar hoe langer de rit duurt, hoe twijfelachtiger ik word. Het is niet normaal, wat er gebeurt; of Alexander kent de weg niet en verdwaalt of hij heeft opdracht gekregen om ons voor langere tijd ‘bezig te houden’. Tot onze verbazing eindigt de rit weer bij tankstation Coral, waar we sliepen en Alexander zegt dat Sasa hiernaartoe komt. Voor mij houdt het nu echt wel op. Ik zeg dat ik wil weten hoe lang we op Sasa moeten wachten – tien minuten – en dat hij de rekening bij zich moet hebben. Tegen Ger zeg ik dat ik wil vertrekken als hij niet op tijd hier is. Ik ben er nu helemaal klaar mee. 

Hij is op tijd, heeft een niet gespecificeerde factuur bij zich, waar wij uiteraard niks van kunnen lezen en ik moet hem voorzeggen wat het totaalbedrag was dat hij gisteren aan ons vroeg. Het viel mij gisteren op dat hij de stapels geld die we hem gaven niet controleerde en ook vanochtend neemt hij de biljetten aan, zonder te kijken of het bedrag klopt. 

Gerda bedankt hem nog voor de ‘reparatie’ en zegt erbij dat ze denkt dat de rekening ervoor te hoog is. Ik denk: zoek het uit en geef hem een slappe hand. Wegwezen hier…vrij!! 

Gisteravond had ik de baas van Campercentrum Amersfoort gebeld en ingesproken op zijn voicemail. Vanochtend heb ik gevraagd aan de receptioniste of hij me wil terugbellen en dat doet hij, terwijl we weer onderweg zijn, om een uur of tien. 

Hij maakt zijn excuses voor het feit dat hij gisteren niet heeft teruggebeld; hij had een feestje…. Daar heb ik zo mijn gedachten bij. Afijn, ik begin mijn verhaal en binnen de kortste keren onderbreekt hij me met: “Het is bekend dat bendes daar toeristen op deze manier geld afhandig maken, jullie zijn genaaid, sorry dat ik dat woord gebruik”. Ik kan hem geruststellen qua woordgebruik en ik word dus bevestigd in mijn gevoel en vermoeden. Hij vraagt ook of we de ‘kapotte’ injectoren hebben meegenomen. Zo ja, dan zou hij ze in principe wel van ons willen kopen omdat die dingen echt duur zijn. 

Schiet verder niet op. We hadden zelf ook slimmer moeten zijn, alleen al het feit dat er geen alarm op het dashboard of op het andere scherm verscheen, bij zo’n ’catastrofaal!’ mankement had ons aan het denken moeten zetten. Verder heb ik, tevergeefs, op internet gezocht naar berichten over deze manier van ‘beroving’. 

Bij de eerste koffie zien we een puttertje: vogel van de dag.

Verder heet! heet! 33° en rijden.

Toen nog alleen

Park4Night verwachten we terecht niet veel meer van en ergens een campinkje lokt ook niet aan. We gaan naar Brestaca, naar restaurant San Luca, zo’n 90 km. vóór Zagreb, waar mensen met enige regelmaat op de parkeerplaats mogen overnachten. We hopen dat we dan niet verplicht zijn om er te eten; even samen bijkomen in alle rust. 

De vrouw in het restaurant geeft Gerda carte blanche en daar staan we, helemaal achteraan op een leeg terrein, naast een grote boom voor de schaduw, morgen dan, nu staan we aan zijn verkeerde kant. Het mooie is dat we welkom worden geheten door de prachtige zang van een merel. 

Het parkeerterrein loopt later wat voller met auto’s van gasten. Misschien hadden ze niet eens een tafel voor ons gehad. 

Om een uur of tien geeft één van de gasten buiten een trompetsolo, ‘Glory, glory, hallelujah’, hoe leuk is dat! Daar kan geen moskee aan tippen.

 

 

 

 

10 thoughts on “Glory Glory Hallelujah! Hoewel…

  1. Verschrikkelijk! Echt genaaid dus, dubbel en dwars.
    En nu lekker naar huis, bijkomen van de stress.

  2. Gadver, wat een enge man en zulk raar rondrijden…Maar die nieuwe injectoren heb je toch gezien? En ik neem aan dat ze die er ook hebben ingezet waar jullie bij waren, tenminste dat maak ik op uit het vorige verhaal en de foto’s. Blijft raar dat het waarschuwingssysteem geen melding gaf. Maar goed, gebeurd is gebeurd. Ik vraag me van onze reparatie ook nog steeds af of het wel klopte. So be in!

    Geniet van de reis en eh dat trio van fazant, koekoek en duif, lijkt wel uit een menukaart te komen, of ben ik nu erg gastronomisch gepreoccupeerd?

    • Ja, ik heb ze alleen nog ingepakt gezien, toen de man ermee arriveerde en ook zo gefotografeerd. Maar we hadden alerter moeten zijn en er met onze neuzen bovenop moeten gaan staan. Stom stom! Ik besef nu pas dat Sasa ons naar een zitje wees, op afstand van onze auto, waar we ‘lekker’ in de schaduw konden zitten. Zo werd het wat ‘lastiger’ voor ons om hem op de vingers te kijken. Nu heb ik daar wel moeite mee om dat te doen, moet ik zeggen…

  3. Jullie verhaal heeft me lang bezig gehouden de afgelopen dagen. Feit dat ik jullie niet bereiken kon maakte mijn onrust alleen maar groter en bevestigde mijn vermoeden. Hopelijk hebben jullie de zeik nu achter de rug en kunnen jullie rustig huiswaarts. Keep smiling he 😉

    • Lief dat je je zorgen om ons maakte. Ik snap dat het extra ongerust maakt als je ons niet kan bereiken. Voor ons ook een heel naar gevoel.

  4. Jezus!!…. Juist nú lag ik drie dagen achter op je blog en krijg ik jullie ellende gepresenteerd tijdens mijn ontbijtkopjekoffie!
    Wat moet je je beroerd voelen en hoe boos zul je zijn zonder daar iets mee te kunnen doen.Bah!,
    Uiteindelijk is alles beter dan medische ellende, maar dit is tenenkrommend.
    Toch gaat de reis dan weer verder in berusting…. Jullie hebben overduidelijk ook dikke eeltlagen en incasseringsvermogen. Chapeau!!
    Misschien zijn jullie intussen al (bijna) thuis…

  5. Ik geloof dat mijn reactie niet verwerkt werd, daarom nog een keer:

    Uitgerekend nu liep ik drie dagen achter op je blog en lees ik nu tijdens mijn ontbijtkopjekoffie over jullie ellende. Gadverdamme…wat smerig en hoe boos moeten jullie zijn zonder daar iets mee te kunnen doen!
    Uiteindelijk zou medische ellende veel beroerder zijn maar dit is echt tenenkrommend.
    En dan gaat de reis toch weer verder in berusting……. Jullie hebben ook echt dikke eeltlagen op de juiste plekken en incasseringsvermogen! Chapeau!! Hopelijk wel wijntjes en biertjes gehad om narigheid te vernevelen.
    Misschien zijn jullie intussen al (bijna) thuis….

    • Ha Gerrit, leuk om van je te horen! Ja het voelt vooral heel machteloos en je verwijt jezelf dat je zo stom bent geweest! Het zal, zoals zoveel in het leven, een samenloop van verschillende dingen zijn geweest. We hebben het er nog wel eens over. Het vernevelen werkt, tijdelijk, goed. En ja…we naderen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website