Zondag 7 juni 2026

Gisteravond. De trommelaar kwam niet terug. Heel veel joggers bleven wél komen, je zou denken dat alles wat hard (nou ja…) loopt in Rouen dat langs deze kade doet. Het verkeer op de brug hoorden we, maar was goed te doen, zeker met de klep dicht ‘s nachts. 

En we bleven de enige overnachters! Ik was nog wel wat waakzaam m.b.t. de ruimte onder de brug, in die zin dat het een hangplek zou kunnen zijn voor jongeren die op den duur toch overlast zouden gaan veroorzaken. Het enige autootje waar veel te harde muziek uit klonk, stond echter op een andere plaats: dicht bij ons! En…er was vuurwerk aan de overkant van de Seine. De laatste twee bronnen van lawaai zwegen ongeveer tegelijkertijd stil op het moment dat wij naar bed gingen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Verder kwam er nog een jonge knul op een scooter, die pal achter onze auto stopte voor het hek van het bedrijf dat daar staat, om een zak met maaltijd af te leveren. Nadat hij even had gewacht en in de rondte gekeken, pakte hij zijn telefoon en begonnen bellen, blijkbaar zonder resultaat. Volgens Gerda, die hem constant in beeld had, raakte hij hoe langer hoe meer in vertwijfeling tot hij, na zeker wel een half uur bezig te zijn geweest, de tas voor het hek neerzette en er vandoor ging. “Nou”, zegt Ger, “haal maar op, dan hoeven wij niet te koken”. Dat gaat mij dan weer te ver. 

Vanochtend zeven uur. Buiten is het 11° en bewolkt. Binnen gaat de kachel op 8. De zak voor het hek staat er nog en de kraaien beginnen interesse te tonen. Na een tijdje komt er een medewerker van het bedrijf, die het hek opent en de zak meeneemt. Als hij weer terugkomt om met een bedrijfsautootje te vertrekken, vertel ik hem wat we gisteravond zagen. Hij wil weten van welk bedrijf die jongen was, maar op de scooter stond geen enkele naam vermeld. De zak zit vol met vlees, zegt hij en hij vindt het fijn dat hij nu begrijpt wat er aan de hand was.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dan is nu tijd voor …nee, niet het museum, maar de boodschappen; op zondag zijn de Franse supermarkten alleen in de ochtend open. Maar daarná is het zover. 

Gerda maakt zich, wel een beetje terecht denk ik, bezorgd over het feit of we wel zullen kunnen parkeren. Er zijn parkeergarages, zag ze op internet, alleen die hebben een doorrijhoogte van 1,90 meter. Dat kan net met onze bus, maar dan moet het ook ècht 1,90 zijn: als er op de ondergrond een oneffenheid is of een hoogtebalk is iets verzakt, dan wordt het link. We gaan het zien. 

Ter plekke aangekomen, zijn er bij het museum inderdaad twee parkeergarages met een doorrijhoogte van…1,85! Dat gaan we niet proberen en alle parkeergarages die we daarna in de buurt nog zien hebben allemaal dezelfde hoogte. Op zoek naar een plek op straat komen we terecht in de vervelendste nauwe straatjes die vaak behoorlijk stijgen en waar je nergens kan en/of mag afslaan. Wat een gezeik. Net als we er klaar voor zijn om dan maar naar onze plek bij het wolvenweitje te rijden om daarvandaan te lopen, ziet Ger langs een parallelwegje van een boulevard een mooie plek. Hup! Even tegen alle regels in omkeren en jawel, we zijn op tijd. Twaalf minuten lopen naar het museum en Easypark zegt dat het gratis is. Maintenant on parle!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mooi gebouw, relaxte sfeer, die een norse, ongeduldige vrouw, die ons ontvangt in de hal, probeert te verstoren door ons toe te bijten dat we onze rugzak moeten openen voor inspectie. Ik doe expres alsof ik haar Frans niet versta, zodat ze het nog eens in het Engels moet vragen. Het goede nieuws is dat de toegang gratis is, hoewel later blijkt dat we voor de tijdelijke expositie wel moeten betalen, wat ‘bij ons’ natuurlijk ook dikwijls het geval is. 

Eerst even koffie drinken en wat eten, we hebben trek. Het restaurant ziet er heel apart uit, het heeft niet veel tafeltjes, maar we zitten tussen beelden en grote schilderijen. Je bestelling moet je zelf gaan doen bij de kassa, waar ook het keukentje is. Daar hoor ik dat de helft van wat er op de kaart staat niet te krijgen is. Terug naar Gerda, die intussen de overgebleven thee plus een kannetje melk van de vorige gasten heeft opgedronken! We overleggen wat we dan zullen nemen. 

Met de koffie gaat het goed. Op de rest moeten we even wachten en na een tijdje zie ik één van de medewerksters naar een andere tafel gaan, daar een reeds geserveerd bord met eten bij iemand weghalen en dat naar onze tafel brengen. Nou ja… Goed, vergissing. Als ik echter wat we krijgen, vergelijk met wat er op de menukaart wordt genoemd, is dit niet wat we hebben besteld. Ze komt het controleren en inderdaad, neemt het bord weer mee, loopt er voor de tweede keer mee naar de andere tafel, ruilt het daar nog eens voor een ander gerecht, dat ze wederom bij ons neerzet. Nu klopt het.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het smaakt best aardig, maar op een gegeven moment zegt Gerda dat ze het ook wel ‘veel gebakken lucht’ vindt, met andere woorden: er had meer vulling in gekund. Ja wat wil je, het is een vol-au-vent en dat betekent immers letterlijk ‘vlieg/vlucht in de lucht’. 

Op naar de kunst. Eerst bekijken we de tijdelijke expositie die ‘Sous la pluie’ heet. De bedoeling is om je d.m.v. beeld, geluid en ervaring anders over regen en/of functioneren in de regen te laten denken. Er zijn mooie kunstwerken bij te zien, maar toch verveelt het thema regen me op den duur. Het meest verrassende voor mij is dat er een kunstwerkje van Emile Zola hangt. Ik wist niet dat hij ook beeldende kunst maakte, zo leer je toch wat. 

Dan de permanente expositie. Mooi, met veel bekende meesters: o.a. Monet, Pissarro, Duchamp, Modigliani en nog veel meer waar ik de naam niet van kende. De nadruk ligt op de 17e en 19e eeuw. Er hangen (sinds kort?) ook werken uit de 17e eeuw van Nederlandse en Vlaamse schilders, maar de begeleidende teksten ontbreken nog, waarvoor ze zich verontschuldigen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is heerlijk rustig in het museum, we hadden op zondag veel meer volk verwacht. En het is niet al te groot, want op een gegeven moment zit ik gewoon vol met indrukken en kan er niet steeds weer iets nieuws bij, tenzij dat dan weer iets totaal anders en verrassends is. 

Met een tevreden gevoel stappen we in de auto en bepalen dat onze grote lijn huiswaarts loopt over Lille en Terneuzen. Op de N28 nemen we de afslag Oisemont en komen terecht in het kleine dorp Huppy, drie kilometers verderop, bij het voetbalveld. Een rijtje parkeerplaatsen aan de rand van het dorp – alles ligt hier eigenlijk aan de rand – waar we de enigen zijn, behalve af en toe iemand die met zijn kinderen tegen een bal komt schoppen. 

Menu van de dag: bloemkool, sperziebonen, merguezworstjes. Gorgonzola na. 

Het tsjilpt hier van de huismussen: vogel van de dag. 

Rust.

Welterusten!