Woensdag 20 mei 2026

Nog even over die Sloveense Adria die naast ons staat… Die kwam gisteren met flink wat vaart de parkeerplaats opgereden en dook zó met dezelfde snelheid de dikke heg in vóór de parkeerplekken. De hele snuit van de auto zat in de heg en aan de andere kant ervan puilde een dikke groene bult naar buiten. Heel komisch. 

Vanochtend half 8. Buiten is het 13°. Binnen gaat toch de kachel even op 8. Al gauw is er wat zon en dan warmt het snel op in de auto. Net als ik een foto van de Seine wil maken schuiven er wolken voor de zon. De mussen die hier wonen, zijn niet schuw, dat snap je; zoveel campers elke dag, waar vast mensen bij zijn die met kruimels strooien. Huismussen zijn het: vogels van de dag. 

Gerda zag op internet dat er ten zuidoosten van Pont-de-l’Arche wat meren liggen plus de Réserve Ornithologique de la Grande Noé. Eén van de meren heet Etang des Deux Amants, wat moet je je daarbij voorstellen? Een buitenechtelijke verhouding waarbij de geliefden zich gezamenlijk in het meer hebben gestort? Wie het weet, mag het zeggen. De toegang tot het reservaat ligt aan een ander meer en de Seine lijkt er doorheen te stromen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na koffie en de Lidl gaan we op pad. Langs de weg staat op een gegeven moment een groot bord ‘Parking Réserve Ornithologique’ en we komen terecht op een onverhard parkeerterreintje tussen de bomen langs de weg. Geen spoor te bekennen van zoiets als informatieborden, een receptie of iets van dien aard. Je moet het hier blijkbaar zelf uitzoeken. Dat doen we, maar eerst lunchen. 

Intussen komen er wel wat meer parkeerders, waarvan we denken dat ze ook vogels komen kijken. Iemand hangt een doek over de zijkant van zijn auto, met een soort reclametekst. Misschien wordt er een rondleiding georganiseerd? 

Wij gaan met behulp van de navigatie te voet op weg en worden een behoorlijk eind langs de vrij drukke tweebaansweg gestuurd. Bij een kruispunt blijkt dat er niks van klopt; we moeten terug. Aan de andere kant van de weg ziet Ger een eind verderop een auto geparkeerd staan en zegt: “Daar is vast de ingang bij die auto”. Ze heeft gelijk. Toch vreemd dat de naam van het reservaat zelfs op Google Maps staat en dat er ter plekke niks is waar je je op kan richten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We lopen over een smal paadje naar een vogelkijkplek; een houten wand met kijkgaten, waar twee mannen staan met telelenzen. Er is uitzicht over een meer en naast de muur staan een paar informatieborden. In de verte, op een klein eiland in het meer, staat een groep aalscholvers – die hebben we thuis ook, zou Herman Brusselmans zeggen – en verder valt er niet veel te zien. Gerda ziet door haar kijker dat er een paar aan het baltsen zijn. Ook ziet ze nog tafel- en kuifeenden. Mijn standaardvraag is of het bijzettafel- of keukentafeleenden zijn, haha. 

Tja en daarna ga je over een smal pad, waarop je achter elkaar moet lopen met links en rechts allerlei bossages, langs het meer. Heel af en toe is er iets wat op een opening lijkt waardoor je met moeite een beperkt zicht op het water krijgt. Je kan ook niet om het meer heen lopen dus als het pad ophoudt, moeten we terug. 

De enige vogel die er met kop en staart bovenuit zingt, is de nachtegaal. Wat een verschillende geluiden maakt dat dier. 

Saillant detail: op de heenweg lag midden op het smalle pad een mensendrol. Bij het teruglopen, dacht ik ‘Riet pas op dat je niet in die poep trapt’. Weer bij ons startpunt zeg ik tegen Ger: “Ik heb die drol niet meer gezien”. “Nee, ik ook niet”, zegt Ger, “ik heb eraan gedacht, maar die ligt er niet meer”. Raar toch? 

Terug in de auto programmeren we Cherbourg weer in en starten op de D77. Het lijkt of we een klein stuk tolweg moeten rijden dus bevestigen we eerst de tolbadge aan de voorruit.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Door een glooiend landschap en over rustige wegen rijden we voort tot er in een of andere plaats ineens midden op de rijbaan een los metalen hek is neergezet, waaraan een papier is vastgemaakt. Vanuit de auto zie ik dat de tekst begint met ‘Vanaf 25 mei tot…..etc.’ Ik hoef niet verder te lezen: “Het is nog maar de 20e”, zeg ik tegen Ger, “dus dit gaan we niet doen”. Ze is het met me eens en ik denk de chauffeurs van het rijtje auto’s achter ons ook. Bovendien rijden we op een éénrichtingsweg met één smalle rijbaan, waarop niet te keren valt. Terwijl een vrouw, die in de voordeur staat van het huis naast ons, met haar armen zwaait en vanalles roept, stapt Gerda uit de auto en zet het hek op de stoep. Klaar en rijden. De andere automobilisten hebben zich er niet mee bemoeid. 

Intussen is het steeds zo’n graad of 17, 18 …heerlijk. Onderweg op de D613 richting Lisieux stoppen we even om een overnachtingsplek te zoeken. Het wordt het dorpje Folleville op een kleine, (nu nog) lege parkeerplaats naast gras en een hoge heg, bij bomen en een buurman, die vriendelijk naar ons zwaait en een vrij grote camper in zijn garage heeft staan. 

Menu van de dag: kabeljauwfilet met groene asperges en een restje wortelen van gisteren. Roquefort na. 

Terwijl ik dit schrijf trakteert een merel ons op zijn melodieuze zang. 

We rekenen op een rustige nacht. 

Tot morgen!