Zondag 17 mei 2026

Gisteravond toen het geraas van drie jonge knullen ook was opgehouden, daalde er een dorpse rust neer. In de verte waren de klanken van de rockband nog te horen, maar die stoorden niet echt.  

Voorts zijn we erachter gekomen dat we in Saint-Omer, dat we zeker een bijzondere stad vonden, wel wat hebben laten liggen, figuurlijk gesproken, aan bezienswaardigheden. We nemen ons voor om in dat soort gevallen voortaan beter te zoeken op internet, misschien ook op de UNESCO Werelderfgoedlijst. 

In de loop van de nacht hoorde ik nog harde stemmen van een groepje mensen in de buurt. Dan ben ik direct alert; misschien komen ze terug van een feestje met evt. drank, drugs en gaan aan het kloten als ze onze auto zien staan. Het hefdak trekt vaak aandacht en ze weten donders goed dat wij daardoor meer last hebben van lawaai dan mensen in dichte auto’s. We hebben wel wat ervaring daarmee, maar….niks van dat alles, hun weg voerde niet langs onze parkeerplek. 

Vanochtend half acht. Buiten is het 11°, regen en bladstil. Binnen staat de kachel op 8. Qua wind is het patroon tot nu toe: ‘s ochtends en ‘s avonds windstil, overdag waait het. 

Vanuit de auto ziet Ger dat ze op het grote parkeerterrein vlakbij, waar wij gisteren hebben staan wikken en wegen, nu een markt aan het opbouwen zijn. Blij dat we daar niet zijn gebleven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor we Cayeux-sur- Mer verlaten, wil ik graag even naar de boulevard rijden en zien wat Gerda gisteren zag, want dat klonk best interessant. Daar heb ik geen spijt van, Gerda ook niet trouwens. Ten eerste de houten ‘kleedhokjes’ in een lange rij op het strand, tussen die hokjes en de boulevard veel ruimte met grote speeltoestellen voor kinderen. Veel bebouwing is ‘opgeknapt’, vaak ook niet, smakeloze architectuur in verschillende stijlen, een Casino…hoe zal ik het geheel noemen? Boeiend van de lelijkheid? Ik kijk mijn ogen uit. 

Gerda heeft een vogelkijkdag gepland in een gebied ten Zuiden van Cayeux-s-M en zo komen we terecht op een slecht grindpad, met veel kuilen gevuld met regenwater dat voert in de richting van een monument. Tweede versnelling. We passeren daarbij de laatste huizen van Cayeux, waarbij in de achtertuinen nog halve bunkers uit WOII staan. 

Eenmaal bij het monument aangekomen, dat ongetwijfeld ook met de oorlog te maken heeft, zien we geen plaquette waarop ons vermoeden wordt bevestigd. Er hangt een foto op de sokkel ter nagedachtenis van de burgemeester, maar dit monument stond er al lang voordat de man stierf. We krijgen een vreselijke lachbui als ik zeg: “Maar hier wil je helemaal niet zijn!” Het komt uit de grond van mijn hart. Tegelijkertijd is alles van een fascinerende lelijkheid èn geeft het een blij en  soort opgetogen gevoel dat je er bent en het ziet. Hier doe je het voor, meer dan voor de gezellige kustdorpjes die volledig beantwoorden aan het beeld dat toeristen voor ogen wordt gehouden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Intussen regent het fors door, jammer, want we kwamen voor een mooie vogelkijkwandeling. Maar volgens de meteo blijft het vanaf 1 uur droog. Het is 14,5°. 

Eerst koffie en daarna is het droog. We lopen wat rond, mooie plantjes en de veldleeuwerik: vogel van de dag. Dan verder het gebied in en…wij kunnen onder de lat van 2,10 meter door, haha! Heel veel meertjes met….veel plastic vogels! Nou ja dan. Allerlei soorten lokeenden, soms moeten we een tijd door de kijker turen of ze nou echt zijn of niet. We rijden over smalle wegjes waar je maximaal 20km./uur mag en stappen steeds uit bij interessante plaatsen. In de verte zien we steeds de krijtrotsen van Ault. 

Wat we levend zien, zijn o.a. slobeend, witte kwikstaart, boerenzwaluw, waterhoen, steltkluut en koereiger. En wat twijfelgevallen: blauwe reiger of toch purperreiger, ooievaar of….? Sommige routes zijn afgesloten en zo komen we weer op ons beginpunt terug.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gerda vindt nog een mooie plek voor de lunch bij Hautebut, waar we met de auto naar boven kunnen rijden op het duin (of is het meer een dijk?) en zicht op zee hebben. 

We besluiten om van hieruit naar Amiens te rijden. Ik was er heel lang geleden en herinner me de mooie kathedraal, waarvan ik de tekening die ik toen maakte nu helaas nergens kan vinden. Ik ben het eens met Gerda dat we een eind voor Amiens gaan overnachten, zodat we morgen rustig naar de stad toe kunnen rijden. We komen terecht in Flixecourt op het ruime parkeerterrein van de begraafplaats waar één andere camper staat. 

Het duurde even voor we een zo vlak mogelijke plek hadden gevonden, waar we nu met behulp van een leveller zonder uit bed te rollen, kunnen overnachten. 

Menu van de dag: gerookte zalm met witlof en Parmezaanse kaas. Met de laatste slok wijn nog wat Bleu d’ Auvergne. 

Tot ziens in Amiens! 😉