Zondag 31 mei 2026

Gisteravond: de volle maan scheen door het raam van de schuifdeur naar binnen! Verder bleef het rustig. 

We praatten nog wat over al dan niet naar Brest gaan en wat de alternatieven zouden zijn, maar het werd te laat en we stelden een besluit uit tot vandaag. 

Vanochtend half acht. Buiten is het 16°, helemaal bewolkt, lichte motregen, heiig in de verte. Er zitten veel vliegen in de auto, de insecten vliegen laag, dus de zwaluwen scheren ook langs ons heen. Volgens de voorspellingen gaat om ongeveer 12 uur de zon schijnen. 

Terwijl ik naar het openbaar toilet loop, heb ik vol zicht op de dorpskerk, die ik heel mooi vind. Behalve dan het geluid van de luidende klok om 7 uur vanochtend. Straks maar eens even de binnenkant bekijken als de deur openstaat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voorts besluiten we om toch naar Brest te rijden. We gaan ons daarbij richten op een soort uitkijkpunt, waar je het kasteel ziet liggen, de Tour de la Motte Tanguy staat en de Pont de Recouvrance (een bijzondere hefbrug) over de Penfeld ligt. 

Maar eerst kerk en koffie. Bij de Église Saint-Yves en het gemeentehuis ligt een bescheiden parkeerplaats, die helemaal voor ons alleen is. De kerkdeur staat open. Zowel op straat als in de kerk is niemand te bekennen; we hebben het dorp voor onszelf, zo lijkt het. Het is zo stil buiten dat Gerda, wanneer ze met haar voet een droog boomblaadje op straat verschuift, opkijkt en vraagt: “Wat is dat voor geluid?”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het interieur van de kerk vinden we mooi en ook bijzonder. Er is o.a. een vrij groot schilderij waar een uitgebreide tekst op te lezen is, zoiets zien we niet dikwijls. De inrichting maakt niet de indruk van pracht en praal, maar ik denk dat er toch wel enkele bijzondere kunstwerken bij zijn, hoewel ik om daar zekerheid over te krijgen Tussen Kunst & Kitsch zou moeten inschakelen. De kerk is  genoemd naar de heilige Saint Yves (1253-1303), waarover een heel verhaal vinden is op internet. Tevreden met ons bezoek lopen we terug naar de auto, terwijl op dat moment de enige andere auto die we in het dorp zien, langsrijdt. Je gelooft het niet: een Nederlander. En…het is 12 uur, de zon breekt door! 

Op naar Brest over o.a. de N12. We gaan nu een beetje opschieten, het is nog zo’n 70 kilometers en we willen nog wel even wat zien in de stad. We rijden ombeurten, want zijn allebei wat slaperig. Onderweg opvallend veel beschilderde watertorens, ik herinner me niet dat ik die in vroeger tijden ook zag in Frankrijk. De enige die ik tot nu toe kende, is die in Oostburg, met de mooie scheur en druppels. Het is drie uur en 21°.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na de lunch op een ongezellige plek komen we aan in Brest, precies op de goeie locatie. We kunnen zó naar de brug lopen, parkeren zowat naast de Tour Tanguy (14e eeuw) en aan de overkant ligt in volle glorie het kasteel. In de rondte lopend bewonderen we het geheel, alleen de brug valt mij wat tegen, hoewel hij heel bijzonder schijnt te zijn. Voor een bezoek aan het kasteel is het te laat, morgen weer een dag. 

Tijd om de zoeken naar een overnachtingsplek. We kiezen twee opties, allebei in de buurt van haventerrein en water. De eerste keuren we direct af, waardeloze plek in een lelijk stuk van de haven, bovendien zou je op het trottoir moeten staan, als het nog mag! De volgende, 8km. verderop, keuren we direct goed. Mooi gelegen langs de monding van de rivier l’Élorn bij Le Relecq-Kerhuon. Zicht op een hangbrug en zeilschepen. Er staan wat vissers met werphengels en het is een komen en gaan van kijkers, suppers, windsurfers etc.

Bij de recensies van andere overnachters op deze plek is er wel eentje bij die melding maakt van veel geluidsoverlast door o.a. auto’s met harde muziek tot half twee ‘s nachts op….een zondagavond! Tot nu toe gaat het goed. Gerda heeft al een alternatieve locatie gevonden op 8 minuten rijden. We wachten het af. 

Menu van de dag: wortelen. Gebakken merguezworstjes. Roquefort na. 

Ik lees dat in het kasteel (11 eeuw) het Nationaal Museum van de Marine is gevestigd. Tevens is er een ondergrondse ruimte waar o.a. het Commandocentrum van de Strategische Oceaan Force huist, dat de onderzeeërs met kernwapens aanstuurt. Uiteraard niet voor publiek toegankelijk. 

In Brest zagen we dat een ekster een jong pakte uit het nest van een roodborst. Drama! De ekster vloog met het nog spartelende jong in z’n snavel rond, terwijl de luid krijsende moeder roodborst tevergeefs probeerde haar kind te redden. Vogel van de dag. 

Tot morgen!