Donderdag 4 juni 2026

Gisteravond. Hoe rustig wil je ‘t hebben? Er kwam één vrouw langslopen met 2 kleine honden. De wind probeerde nog wat onrust te zaaien, maar daar trapten wij niet in. Benieuwd hoe het morgenochtend zal zijn als de kinderen naar school komen. 

Vanochtend zeven uur. Buiten is het 14°. Binnen gaat de kachel op 8. Grote bolle buienwolken met ook een blauwe belofte van zon. 

Om half 8 komt de eerste man een kind afleveren bij de opvang en dat druppelt zo gestaag door. Dat is niet van toepassing op de regen: de buien zijn heftig, het hele parkeerterrein spoelt schoon net als de auto. Maar ook de zon lost haar belofte in door extra fel te schijnen wanneer ze de kans krijgt. 

De school begint om 9 uur, dus vanaf half negen is het spits, waarbij alles buitengewoon gedisciplineerd verloopt. We hebben geen last van hen, zij hopelijk ook niet van ons, het terrein is groot genoeg.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We plannen een route naar Vannes via een omweg langs de Golf van Morbihan, die ten Zuiden van ons ligt. Over Baden rijden we naar Plage de Locmiquel. Mooi uitzicht over het water en geen drukte. Onze verdere route die in noordelijke richting gaat, moeten we wijzigen omdat de weg naar Elven volledig is afgesloten. Een alternatief vinden, waarbij we op de meer landelijke wegen kunnen blijven, valt niet mee, maar lukt uiteindelijk wel. In elk geval rijden we door een mooi landschap vol bloeiende bomen, struiken en planten, er tussenin fel groene hellingen: 50 tinten groen. Buien en zon blijven elkaar in evenwicht houden. 

De omweg brengt ons voor de lunch op het kerkplein in Sérent. 

Verder naar Bédée. Bij de plaats Mauron klinkt er ineens ‘pling’ van een bericht op het dashboard dat iets over de bandenspanning zegt. Gerda, die rijdt, heeft het zo snel niet precies kunnen lezen. Als we op de boordcomputer kijken, staat er bij ‘banden’ dat we alle vier de banden moeten oppompen en dan op ‘set’ drukken. Het goede nieuws lijkt dat het dus niet om één band gaat die plotseling lek is of zo, maar dat ze mogelijk alle vier te slap zijn. Ik dacht dat in zo’n geval niet gewaarschuwd werd, maar misschien vergis ik me. Bij een rondje rond de auto is er niks alarmerends te zien, toch vind ik doorrijden een beetje link. 

Auto parkeren in een zijweg, knipperlichten aan en bellen voor advies: onze garage in Amersfoort, de NKC waar we verzekerd zijn en SOS International. Nergens komen we echt verder, wat ik ook wel begrijp. We hebben immers geen pech in de zin van niet verder kunnen en door een bergingsvoertuig opgehaald moeten worden. Maar er zegt ook niemand: mevrouw het beste is om een garage op te zoeken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gerda wel. Ze heeft gekeken of er een garage in de buurt is en ja! Twee minuten rijden. Wat haar betreft gaan we er direct heen. Ik ben nog steeds huiverig om te gaan rijden en ook om zonder advies van de partijen die ik noemde ons ‘lot’ in handen van de eerste beste Franse garage te leggen. Ik geef me over en binnen no time staan we bij een mevrouw, die ons vriendelijk ontvangt en een stevige monteur die goed begrijpt wat er aan de hand is en direct met de bandenpomp gereedstaat. Dat de banden nog warm zijn, is geen probleem en binnen no time heeft hij ze alle vier weer tot 3,5 gevuld en op set gedrukt, waar ik dan weer bij heb geholpen..;) Van betalen is geen sprake, maar een leuke fooi wil hij natuurlijk wel aannemen, en terecht.

Tot zover gaat het goed. We zijn zonder verdere alarmmeldingen naar onze overnachtingsplek gereden bij een grote plas water aan de rand van het dorp Longaulnay. Voorlopig hebben we er  het alleenvertoningsrecht.

De schoolbus stopt er en tegenover ons staat een oude kerk, die op slot is. Geen bijzondere zangvogels. In de plas ziet Gerda niks verrassends zwemmen, wel een waterhoen: vogel van de dag. 

Menu van de dag: roerbak courgette, ui, knoflook, paprika, meiknol, misschien wat sojasaus. Rundertartaar. 

Wat al de hele tijd dat we hier zijn, opvalt is de tweetaligheid op naamborden van o.a. plaatsnamen. Zie Friesland of Catalonië. Hier wordt door hoe langer hoe minder mensen nog  Bretoens gesproken, dat de enige levende Keltische taal is die op het Europese vasteland voorkomt. Wat in elk geval bij de Bretoense plaatsnamen opvalt is het vele gebruik van de letter K, wat voor het Frans niet zo gebruikelijk is. 

We gaan koken en hopelijk een rustige nacht meemaken, hoewel de toegangsweg tot het dorp dicht langs de auto loopt. 

Tot morgen!