Donderdag 14 mei 2026

De foto met de avondlucht geeft helaas maar een fractie weer van wat we gisteravond aan de horizon zagen. De strook laat zonlicht veranderde steeds van kleur en vorm en zorgde voor prachtige kleurschakeringen op het land. 

De enige mensen die we zagen, waren een man en vrouw die vlot kwamen aanrijden en hun auto in één beweging naast de onze neerplantten om daarna even snel weer te vertrekken. Het leek op zo’n (illegaal?) paartje dat op dit soort stille plekken de liefde komt bedrijven. We hebben daar al regelmatig mee te maken gehad in onze camperbuscarrière. 

De enige vraag die we nog hadden, was of de kerkklok ‘s nachts zou worden uitgezet. In sommige landen doen ze dat, heerlijk. Nu heeft deze klok een vrij bescheiden geluid, dus onze zorg was niet zo groot. 

Vandaag: zeven uur. Buiten is het 8° en bladstil, de kachel staat op 8. Wolken en zon. 

Over nacht en stil gesproken: vannacht was ik, nog half in een droom, bezig om erachter te komen waar die kolereherrie toch vandaan kwam. Eenmaal wakker bleek dat hier den helsen duivel was losgebroken, zoals de Belgen zeggen, die bakken met hagel over ons dak uitstortte. Afgezien daarvan was het de beste nacht tot nu toe sinds ons vertrek.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We drinken nog lekker koffie op deze plek en besluiten om de kerk te gaan bezichtigen, waar we de hele tijd tegenaan kijken. Het interieur is op een wat ongebruikelijke manier gemoderniseerd en het kleine pijporgel is helemaal vervallen, ik denk niet dat daar nog een klank uitkomt. Nu is dat vast niet nodig, want de inrichting van de kerk ziet er niet uit alsof er nog diensten worden gehouden. En met het water op de begraafplaats maakt Gerda onze tank weer vol.

We vertrekken richting St-Omer over binnenwegen en genieten van wat we zien langs de route. Een bekend verschijnsel voor ons zijn de stille dorpen, die totaal verlaten lijken. Als je zo’n dorp weer uitrijdt, heb je meestal geen levend wezen gezien. Op de wegen is het net zo. We rijden kilometers zonder één tegenligger of volger, heerlijk. Het maakt dat ik slechte weggedeeltes kan vermijden door midden op weg te rijden. Wat we wel zien, zijn nog steeds prachtige luchten met grote bolle wolken in kleur variërend van donkergrijs en donkerblauw tot wit en daar dan de zon tussendoor. Verder veel golvende gerst die niet kan wachten tot ze kan verdwijnen in de mooie Belgische bieren. 

Wat ook opvalt, is dat we zowat geen elektrische fietsen zien en al helemaal geen fatbikes. Alle kleine en grotere kinderen rijden op ‘gewone’ fietsen. 

Intussen heb ik appcontact met Jeroen, de beheerder van ons blog. We krijgen berichten van volgers waaruit blijkt dat er iets niet zou kloppen. Ik zal jullie de details besparen, maar er wordt aan gewerkt. 

St-Omer vinden we een heel aparte stad, althans wat we ervan zien. We rijden door straten waar het water van de rivier zo dicht langs de huizen stroomt, dat het ons doet denken aan Venetië. Verder zien we aparte architectuur en lijkt de inrichting van de stad ook bijzonder.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hierna gaan we richting Berck aan de kust, maar omdat we uit ervaring weten dat daar mogelijk moeilijk overnachtingsplekken zijn te vinden, besluiten we wat eerder te stoppen. Ook omdat er nog een verhaal geschreven ‘moet’ worden en dat kost tijd.

Onze eerste stop is in Sempy, drie plaatsen wel èrg midden in het dorp. We gaan door naar Aix-en-Issart, slechts 3 kilometer verderop. Dat is beter. Ook wel in het dorp, maar bij een (heel klein) riviertje en veel meer ruimte. Het eerste wat we zien op de plek waar we mogen staan is een bord met de tekst dat op alle donderdagen en vrijdagen er niet geparkeerd mag worden tussen 17:00u en 22:00uur. Het is 5 uur… Ik bel aan bij een huis dat aan deze parkeerruimte staat. Het lijkt of er niemand thuis is, maar ik heb de bel nog niet aangeraakt of de deur gaat open. Even wennen aan het Frans. De man die ik spreek, lijkt niks te weten van dat bord en zegt dat we ons nergens wat van moeten aantrekken. Gewoon gaan staan, dan maar iets naast het bord, geen enkel probleem. We mogen ook tegenover zijn huis gaan staan aan een grasveldje. Dat doen we niet, want we denken dan kijken ze steeds tegen ons aan en hebben we minder privacy. Maar je begrijpt dat hij nergens moeite mee heeft.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nou, dak omhoog en aan de wijn! Het eerste lukt, maar voor we kunnen proosten komt de buurman naar ons toe en vraagt of we accuklemmen hebben. Het blijkt dat een man die bij hem op bezoek was niet kan vertrekken met zijn auto omdat de accu leeg is. Gerda weet dat we die dingen niet bij ons hebben, maar gaat voor de vorm even zoeken, zodat hij dan zeker weet dat we hem niet belazeren. Ook vraagt hij ons om nu echt voor zijn huis te gaan staan omdat er op onze plek toch iets gaat gebeuren. Tuurlijk, wat moet je, we zijn al blij dat we hier kunnen overnachten. 

Intussen breekt er een gigantische hagelbui los, die nu plaats heeft gemaakt voor veel zon. 

Bereik heb ik bijna niet: beetje 4G, af en toe 3G. Dus misschien kan dit verhaal pas morgen op het blog gezet worden. Door alle consternatie heb ik dit verslag ook wat gehaast geschreven. 

Vogel van de dag: gierzwaluw. En Gerda wil graag een lans breken voor de houtduif, die natuurlijk niet zeldzaam is, maar wel alom aanwezig en mogelijk onderschat. 

Menu van de dag: wordt waarschijnlijk friet van het frietkraam dat nu op onze vorige parkeerplek staat, mogelijk hebben ze er een gehaktbal of zo bij. Wij gaan dan zelf paprika’s , ui, knoflook en mogelijk komkommer fruiten. We zien het wel. 

Terwijl ik schreef wandelde Gerda in de omgeving en heeft gelukkig een openbaar toilet gevonden. De rest van haar ontdekkingen hoor ik straks tijdens onze copieuze maaltijd. 

Fijn dat jullie lezen. 

Tot morgen!