Dinsdag 9 juni 2026

Gisteravond. Regen, regen, regen. Wat ze in Rouen kunnen, kunnen we hier ook: Sous la Pluie. De wolkenluchten bleven mooi, zelfs toen de zon onder was en we naar bed gingen, genoten we nog van de manier waarop de wolken heel subtiel van kleur verschilden met hun achtergrond. Je zou willen proberen het te schilderen of op een andere manier uit te beelden. 

Vanochtend acht uur. Buiten is het 13°. Omdat de zon schijnt, hoeft de kachel niet aan. De straffe wind, de wolken en de zon laten in een fascinerend samenspel het land en de gewassen van tint en intensiteit veranderen, zoals een schilderskwast over het doek gaat. 

Het blijft heerlijk stil. Nou ja, een auto met 6 honden en twee mensen. Het geheel ziet eruit als een hondenuitlaatservice en natuurlijk gaan ze direct de dijk over. Tot slot nog een elektrische Volvo, die wat vreemd manoeuvreert op dit verharde stuk parkeerplaats. “Wat doen die hier?”, vraagt Gerda. “Volgens mij is het een man die iemand privé autorijles geeft”, zeg ik. Toen ze hier kwamen aanrijden, zag ik namelijk dat hij vanaf de bijrijdersstoel het stuur vasthield als om de bestuurder te helpen. Terwijl wij wat rondom de auto scharrelen, stapt het stel, een man en een vrouw, uit en beginnen tegen ons te praten. Het wordt even gezellig: ze zijn wel leuk en vertellen dat ze voor het eerst een automaat hebben en wat dat, in dit geval voor haar, aan gewenning met zich mee brengt. Herkenbaar: om één ding te noemen: hou je linker been maar eens onder controle! Ze wonen in het dorp Grauw, en zo komen we over Herman Koch te spreken, die daar ook een huis heeft. Ik denk dat zij zelf geen Zeeuws-Vlamingen zijn: ze spreken ABN en ik hoor zelfs geen spoor van een accent. Verder nog wat jagende meeuwen voor ons op het land en een witte kwikstaart naast de auto.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We rijden o.a. over het gehucht Griete, onderlangs de scheldedijk naar Terneuzen omdat we door de tunnel naar Zuid-Beveland willen om vervolgens over de brug de Oosterschelde over te steken. Daarbij passeren we een groot veld met zacht lila bloeiende planten, een centimeter of 70 hoog, die we beide niet kennen. Volgens de app van Gerda is het tuinradijs…. We hebben er nooit van gehoord en al zoekend op internet word ik niet veel wijzer. Daar zie ik alleen radijsplanten zoals die vroeger bij ons thuis in de moestuin groeiden, alleen die hadden heel andere bladeren dan wat we hier zien. Ik maak me er verder niet druk over. 

Onderweg zien we donkere buienluchten, terwijl we in de zon blijven rijden. Het lijkt alsof we die buien steeds nèt voorblijven of er langs rijden. Van het beeld dat we zien terwijl we over de Oosterscheldebrug rijden, worden we altijd blij. Nu, met deze donkere dreigende lucht, gecombineerd met felle zon, lijkt het water een grijsgroene kleur te hebben. Bedenk daarbij een witte zeilboot met witte zeilen en wit opspattend schuim bij de boeg. Als je de foto vergroot, zie je haar misschien.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om half vijf parkeren we met knipperlichten voor ons gebouw op de kade. Omdat we betrekkelijk weinig bagage meenemen, hebben we alles ook snel uitgeladen en een half uurtje later is het grootste deel van de klus geklaard. Gerda haalt bij de Deka wat dingen die we morgenochtend nodig hebben om te overleven en daarna bier en wijn! Koken? Geen sprake van. Jammer genoeg is ons ‘terugkomrestaurant’ DOK48, hier op de hoek van eigenaar veranderd. Sindsdien gaan we bij terugkomst van een reis naar NAP, honderd meter verderop, al heeft dat helaas niet de sfeer van DOK. 

Menu van de dag: pimientos de Padrón met een glas Verdejo, kipsaté, bavette, beide met toebehoren en een rode wijn. 

Vogel van de dag: een kiekendief boven het land naast ons. Al rijdend zagen we niet welke soort.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En dan: komt er nog een epiloog? Gerard, ik weet het niet zeker. Het ligt eraan of ik denk dat ik in staat ben om op een boeiend genoege manier terug te kijken op deze afgelopen reis en, belangrijker, daar zinnige dingen over te schrijven. Hoewel het ook onzinnige dingen mogen zijn, vind ik wel dat ook die dan nog steeds de moeite van het lezen waard moeten zijn. Ik hou de  spanning er dus nog in! 

Straks in het thuisbed slapen, dat ik niet eerst uit moet klappen etc. 

Tot….de epiloog? Waarbij ik altijd ‘moet’ denken: is er ook een episprakdewaarheid? 

Tot later in elk geval!