Vrijdag 29 mei 2026

Een paar keer waren er gisteravond plotse felle windvlagen, waardoor we dachten daar komt het noodweer en snel alle ramen, deuren en ritsen sloten. Telkens werd het erna weer rustig, maar het zorgde er wel voor dat de temperatuur binnen een paar uren met 10° daalde. Wat een zegen. 

Verder vergat ik te zeggen dat de weerspiegelingen op de foto van het vliegtuigschilderij werden veroorzaakt door de etalageruit en geen deel uit maakten van het schilderij zelf. 

Er was geen lawaai van treinverkeer. 

Vanochtend 8 uur. Buiten is het 17°, zon en wat lichte bewolking. 

Op de rand van één van de daken van de bakkerij zit een groenling, met zijn borst in de zon. Wat is het toch een mooie vogel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En wie komen hier met een pick-up vol gereedschap parkeren? De grasmaaimannen van gisteren. De grasmaaiers waar ze gisteren op reden, zijn er niet bij, wel heggenscharen en grastrimmers. De ene pakt een heggenschaar, rent er bijna mee naar onze plek en begint aan de graskant van de auto driftig te knippen. Blijkt dat wij de auto gisteren dusdanig dicht bij de rand van het grasveld hadden geparkeerd dat hij die kant van 5 meter lengte niet kon maaien zonder schade aan onze auto te veroorzaken. Hij is heel vriendelijk, zegt dat het allemaal niks geeft en wel vaker voorkomt. Na wat gras weggeknipt te hebben, stort hij zich op de hoge heg, snaait daar wat takken weg om vervolgens een grastrimmer te pakken en alle randen nog even snel te behandelen. Want dat is hij: snel! Gerda denkt dat het ADHD-gedrag is. Zijn collega behandelt intussen de andere kant van het parkeerterrein. Het voordeel van hun snelheid is dat we maar kort in die kolereherrie zitten! 

Gerda zag op internet dat we in Brest de natuur b(r)est even alleen kunnen laten om onze aandacht op cultuur te richten. Wat dat gaat betekenen, weten we nog niet, maar we gaan in elk geval die kant op.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We rijden onder St. Malo door en stellen als lunchstop Château du Guildo in. Ik had er nooit van gehoord, maar zag het op internet: een wat hoog gelegen ruïne met mooi uitzicht, vast een goeie plek. Dat klopt, al doen we er even over voor we het hebben gevonden. Maps leidt ons wel naar het bijbehorende parkeerterrein, alleen zie je geen kasteel vanaf die plek. We moeten kiezen: of we rijden door op het asfaltwegje naar beneden, dat verboden is voor campers (dat zijn wij niet) en zo is versmald dat je er alleen door kan als je voertuig max. 2meter breed is (dat kunnen wij) of we gaan lopen en volgen daarbij een richtingbord op het parkeerterrein. Dat laatste doen we, alleen op de eerstvolgende T-splitsing is geen richtingbord meer te zien. We kiezen voor linksaf en komen dan toch weer op dat versmalde asfaltwegje terecht. Lopen, lopen en dalen, dat zegt ook Maps. Ik vertrouw het niet; hoe kan je nou bij een hoger gelegen kasteel terechtkomen als je steeds verder naar beneden loopt? “We gaan terug en dit opnieuw met de auto doen”, zegt Ger, “als we dan terugmoeten, hoeven we minder heuvel op te lopen dan wanneer we zo doorgaan en wie weet kunnen we onze weg dan ook gewoon vervolgen.” We keren om naar de parkeerplaats. Toch vertrouw ik het nog steeds niet en vraag aan een bezige dakdekker welke kant het kasteel op is. Hij wijst naar boven, zie je wel. En als we straks boven zijn, wat dan? Maps zegt dat we naar beneden moeten, daarboven is geen kasteel te zien, er staan geen borden en er zijn geen mensen. We komen een fietser tegen, die ik aanroep. Hij stopt en zegt niet alleen dat het kasteel boven ligt, maar ook hoe we er lopend kunnen komen. En bedankt!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We vinden het een indrukwekkende ruïne met een mooi uitzicht over de monding van de rivier de Arguenon. In de 11e eeuw is het gebouwd van hout, aarde en stenen, die omschreven worden als basse-cour. Ik denk te begrijpen dat dat bijv. ‘eenvoudige’ straatstenen zijn of zoiets. In de 13e eeuw is het grondig gereconstrueerd met de stevige natuurstenen, die je nu te zien krijgt. Tot slot is er nog een toegift in de vorm van rotsduiven! Vogel van de dag. 

Na de lunch rijden we door naar Pléneuf-Val-André, waar Gerda mooie herinneringen aan heeft omdat ze er vroeger met het gezin en vrienden kampeerde. Het precieze strand waar ze toen bij stonden, kunnen we niet vinden, wat na zo’n lange tijd niet echt vreemd is. 

Voor de nachtrust komen we terecht op een stil en wat afgelegen parkeerplaats bij het Plage de Béliard (denk ik) waar ook de naam Longue Roche bijstaat. Vanuit de auto zien we nog net een stukje zee. Gerda heeft de kust verkend, het is een vrij grote baai met een zandstrand tussen rotsen.

Qua vogels horen we voorlopig meer interessants dan we zien: (Vlaamse) gaai, zomertortel en….cirlgors! 

Menu van de dag: witlof. Pasta met tonijn, ansjovis en knoflook. Wat Parmezaanse kaas eroverheen. Roquefort na. 

Even geleden kwam een busje van de gendarme kijken en weer wegrijden. 

Nu ik dit schrijf parkeert er een witte VW Westfalia. Of ze blijven? Ik denk het wel want ik zie hen bezig met de oprijblokken; het terrein helt wat. Jawel…het dak staat omhoog. 

Het is 17°! Dat heeft alles in zich voor een goede nachtrust. En wat betreft de titel van dit verhaal: wat is ‘normaal’? Misschien waren de voorgaande dagen het nieuwe normaal. 

Tot morgen.