Zaterdag 30 mei 2026

Gisteravond, net toen ik mijn verhaal af had, stormden er drie auto’s met grote stofwolken het terrein op. Drie kinderen, een enge hond en een stelletje volwassenen, die samen een opgefokt zooitje vormden. Met name één vrouw was het ergst: helemaal hyper! Het voordeel was dat het geen pubers waren, die hier mogelijk de halve nacht zouden blijven hangen. Eén man uit het gezelschap parkeerde zijn auto binnen een meter naast onze schuifdeur, terwijl het terrein bijna leeg was. De woorden die ik daaraan vuil maakte, zal ik jullie onthouden. Uiteraard vertrokken ze naar zee, maar toen ze terugkwamen waren ze nog niet echt afgekoeld.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om 23:00uur hoorden we vier druppels regen, mogelijk vijf en dat waren tevens de laatste geluiden vóór de wekker vanochtend niet afging. 

Vanochtend half 8. Buiten is het 15°. Zon en ongevaarlijke bewolking. 

Na het ontbijt loop ik naar zee, waar een openbaar toiletgebouwtje staat, hoe handig is dat. Ik neem wat foto’s van het uitzicht en net als ik omkeer om terug te lopen naar de auto hoor ik heel snelle voetstappen. Nou, als dat een hardloper is, dan gaat ie (of zij) in elk geval bergafwaarts. Ik kijk nog even achterom en zie dan tot mijn verbazing twee dravende renpaarden over het ebstrand gaan, achter één ervan hang een sulky met de jockey en het andere paard loopt er naast. Mooi om te zien! Het zijn hun hoeven die ik hoorde, wat volgens mij wil zeggen dat het drooggevallen ‘strand’ daar toch aardig hard moet zijn. Gerda had ze eerder op de ochtend ook gezien, maar daar dacht ik niet meer aan toen ik uitkeek over het gebied. 

De Lidl die we opzochten voor onze boodschappen, blijkt een little Lidl te zijn; minder groot assortiment en….GEEN brood! Merde! Afijn, een bakker is gauw gevonden en omdat we parkeren voor een Intermarché loop ik daar eerst even binnen en bijna direct weer naar buiten: ze hebben keuze uit één klein, net niet wit, bolletje. De bakker doet het beter: keuze uit lekker verse, donkere broden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pratend over onze voorgenomen bezoeken aan musea in Brest, in combinatie met openstellingen op met name zondag en maandag, besluiten we om even bij een Tourist Office langs te gaan voor betrouwbare informatie, waarvoor we niet ‘urenlang’ zelf hoeven te zoeken op Franse sites. 

In Saint-Brieuc in het Office zit een jonge vrouw, die haar uiterste best doet maar, net als wij, niet veel wijzer wordt van de site van het museum Des Beaux Arts. Na veel overleg met haar collega, gebel met het museum zelf (lukt niet) en het Tourist Office in Brest, komen ze tot de conclusie dat dit museum gesloten is tot…schrik niet… 2029. Ik doe nog een poging voor het Centre d’Art Contemporain, dat op zondag en maandag blijkt gesloten. Dat valt even tegen, cultuur en Brest zal niet een ideale combi worden voor ons. Nou, dan zoeken we een andere stad! Iemand suggesties, behalve Parijs dan? Niet omdat Parijs niks zou voorstellen qua cultuur, maar het past niet in ons reisschema deze keer. 

Om toch aan wat cultuur te komen, stelt Gerda op de navigatie de Abbaye de Beauport in. Lunchen en de Abdij bezoeken. We genieten van onze bezichtiging van dit monument. Weliswaar deels wat vervallen, maar daar is bewust voor gekozen. De abdij is in 1202 opgericht en werd bewoond door monniken van de Premonstratenzer orde. Geeft niet als je er nooit van hebt gehoord.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als we om 4 uur klaar zijn met de bezichtiging wordt het tijd om na te denken over een overnachtingsplek. Het is zonnig met een temperatuur van 20,5°. Dat kunnen we aan. 

Het wordt (weer) een terrein in de buurt van een begraafplaats in de plaats Minihy-Tréguier. En als je daar nooit van hebt gehoord, is het ook niet ernstig. De rivier de Jaudy (ook nooit van gehoord) stroomt er naar zee met een mooie monding. 

We komen terecht op een groot, leeg terrein, gras, veel bomen, dus ook schaduw en we staan niet direct naast de begraafplaats, die iets verderop ligt. Niks meer aan doen.

Menu van de dag: groene asperges, gerookte zalm.

Vogel van de dag: kauwen, die zich bij de abdij tegoed deden aan de vruchten van een morellenboom. 

Om het vlasveld te fotograferen, parkeerden we bij een huis waar in de tuin een kort gedicht van Arthur Rimbaud ophing, verspreid over 4 tekstbordjes. Het luidt als volgt: 

J’ai tendu des cordes de clocher à clocher;
Des guirlandes de fenêtre à fenêtre;
Des chains d’or d’étoile à étoile,
Et je danse. 

En dan een vlasveld: als ik dat zie, ben ik direct terug in mijn prille jeugd waar op veel akkers vlas werd geteeld en waar mij toen al door mijn ouders werd gewezen op de schoonheid van de blauwe bloei. Mijn hart springt nog steeds op als ik het zie. Mijn moeder had een soort raadselrijmpje over vlas: Toen ik jong was en schoon, droeg ik een blauwe kroon. Toen ik oud was en stijf, sloegen ze me op m’n lijf. Toen ik genoeg was geslagen, werd ik door armen en rijken gedragen.
Je moest dan raden waar het over ging: vlas en de bewerking ervan tot linnen. 

A demain!