Maandag 25 mei 2026

Wat een heerlijk rustige nacht en we bleven de enige overnachters hier. Gelukkig heeft de man, die gistermiddag om 5 uur vijf grote bakken met lege flessen in de container hier kiepte, dat niet pas afgelopen nacht om een uur of 2 (na de sluiting van zijn horecazaak?) gedaan! 

Vanochtend half acht. Buiten is het 17° en de zon loopt zich warm. 

In tegenstelling tot de bladeren houden de vogels zich niet stil. Het begint ermee dat ik een soort brommend geluid hoor en aan Gerda vraag: “Weet jij wat dat is dan? Het doet me denken aan een nachtzwaluw.” Lijkt wel vreemd in de ochtend. Ze pakt de app erbij en ziet dat het een zomertortel is. Jammer dat we die mooie vogel niet kunnen zien; de bomen zitten te dik in het groen. Voorts horen we als nieuwkomer nog de groenling en voor de rest de ‘dagelijkse soorten’.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De app hebben we nu echt nodig, want door het dichte gebladerte zie je alleen af en toe in een flits een vogeltje van de ene boom naar de andere struik schieten. Vóór je hersenen ‘verrekijker’ seinen is het moment al voorbij. Daarbij komt dat we allebei niet goed genoeg zijn in het herkennen van de vogelsoort aan de hand van hun geluid. Uitgezonderd de koekoek. 

De tarwebol die we gisteren kochten, hoeft nog niet gesneden te worden, we hebben net genoeg  boterhammen voor het ontbijt. Bovendien is het al veel te warm om je in het zweet te werken. Ook te warm is het om een eind de steile weg naar de kerk van La Pernelle hierboven op te lopen, dus dak naar beneden en de heuvel op. De kerk is oud, eenvoudig, met glas-in-loodramen volgens een niet symmetrisch patroon (altijd goed om er even te zijn), in de kunstgalerie zien we schilderingen van een locale kunstenares (wel aardig), een trap omlaag bekijken we de grot ter nagedachtenis aan een priester (niks aan), de oude Mairie staat er in de vorm van een klein ouderwets huis (hm..) en er is een herdenkingsmonument m.b.t. WOII (niet indrukwekkend). 

We kiezen voor de route langs o.a. de havens van Cherbourg, het ziet er interessant uit, de sfeer voelt prettig aan, voor wat het waard is, en zo hebben we een bescheiden indruk van dat gedeelte van de stad. Geen zin om in deze hitte een stad te verkennen, waardoor we mogelijk veel mislopen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onze route naar een lunchplek bij zee voert door een plaats met de naam Maupertus-sur-Mer, waardoor Reinaert de Vos om de hoek komt kijken. Ik ben benieuwd of er een connectie is tussen deze plaatsnaam en de burcht van de vos. Nog eens naar zoeken. De lunchplek valt tegen, grote parkeerplaats, geen zicht op zee, 29°(!) waar Gerda de boule vakkundig aan plakken snijdt. Tijdens de lunch zien we een kleine vogel heen en weer vliegen, die aan één stuk door hetzelfde, wat saaie geluid maakt. Volgens de app is het een graszanger, die niet in ons verjaarde vogelboek voorkomt…vreemd! Op internet bestaat hij wel inclusief de vermelding dat ie in Nederland voornamelijk in Zeeuws-Vlaanderen voorkomt…nou ja! Vogel van de dag natuurlijk. 

We vervolgen onze smalle weg en genieten ontzettend van alle oude authentieke dorpen die we zien, met kleine eenvoudige kerken, geen nieuwbouw voor toeristen, mooie kust, weinig strand, behalve af en toe in een kleine baai, weinig volk, wel een grote, niet geïdentificeerde roofvogel in de lucht.  

Iets meer in het binnenland komen we terecht bij Maison de la Hague en Le Manoir du Tourp, waar we niks van wisten, nog niet trouwens, en lekker langs zijn gereden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Via Auderville rijden we richting ons doel: Cap de la Hague, waar een vuurtoren in zee staat, en op het land het Croix du Vendémiaire, gedenkteken voor locale slachtoffers van WOI. Wat een prachtige plek is dit, we zijn onder de indruk van de mooie baai, die we niet hadden verwacht en genieten van de weinige bezoekers, van het feit dat er niks is gebouwd om het mensen naar de zin te maken en van bloeiende klaver. 

Hiervandaan gaan we op zoek naar een plek om te overnachten en hebben goede hoop dat we in zo’n mooie omgeving wel iets naar ons zin zullen vinden. Een paar afgekeurde locaties verder staan we nu op een parkeerplaats bij de Nez de Jobourg. Op het eerste gezicht waren we er niet kapot van. We lazen dat er een verhard gedeelte is plus een onverhard stuk grasland. Op dat gras mag je niet overnachten. De strook parkeerplaatsen op het asfalt waarvandaan je op zee kijkt, is bijna vol met campers, daar willen we niet tussen staan. Twijfel, twijfel…tot Gerda een goed idee heeft.

Nu staan we bij het oude muurtje langs de weg, ver van de campers vandaan, kijken op een andere manier op zee en op een mooie heuvel met koeien. Al die personenauto’s verdwijnen vanzelf. Het is 23°. 

Menu van de dag: sperziebonen, omelet met Parmezaanse kaas, onder het motto: wie het kleine niet eert…. Stukje Morbier na. Dit alles onder genot van een mooie fles Chablis die we onszelf cadeau hebben gedaan. 

Het is 23° en dit is de plek in Frankrijk waar gemiddeld door het jaar heen de meeste wind staat. Heerlijk! 

Gisteravond hadden we het erover om richting bergen te gaan en zo de hitte te ontlopen. Maar ja…dat wordt een doorsteek naar het Oosten of verder zuidwaarts naar de Pyreneeën. Binnen de tijd die we nog hebben te grote uithalen denken we. 

Tot morgen!