Dinsdag 26 mei 2026

Over gisteravond valt niks te vertellen; stilte, heerlijk. 

Vanochtend 7 uur. Buiten is het 20°. De zon heeft het begin van de dag al in haar greep. 

We deden er alles aan om het de afgelopen nacht zo koel mogelijk te krijgen in de bus, alle openingen in de daktent stonden open en de klep lieten we omhoog staan, zodat de wind vrij spel had. Het hielp niet veel, bovendien nam de wind in kracht af. Gerda lag tot een uur of half drie wakker en ik tussendoor ook wat te lang. 

Gerda staat al vroeg met haar verrekijker buiten, verleid door de uitbundige zang die rondom ons klinkt. Ze staat naast de auto en omdat de daktent niet bepaald geluiddicht is, hoor ik hoe ze geniet en wat ze zoal ziet. Met name van de roodborsttapuit – onder echte vogelaars beter bekend als de robotap – die ze met de kijker volop in beeld heeft, zingend, zon op z’n rode borst met de zee als achtergrond! De kneu doet mee met de competitie, maar het wordt toch de robotap die de vogel-van-de-dag-award in de wacht sleept.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens het ontbijt zien en horen we nog een bijzondere mus, groter dan de huismus. Ook ik heb het dier even in de kijker en wat me bijblijft is de grote donkere vlek op zijn borst. Voor meer details was de tijd te kort. We zoeken in de vogelgids, maar komen er niet uit. Gerda neigt naar Spaanse mus, ik voel meer voor de Italiaanse. 

Van onze (vogel)vriendin Barry ontvingen we vanochtend een bericht over de graszanger die ik in een eerder verslag noemde. Zij vertelt ons dat de graszanger eerder bekend stond als de waaierstaartrietzanger (3x woordwaarde). Bij het landen waaiert de vogel namelijk zijn mooie gestreepte staart uit. Dat vogels soms andere namen krijgen, ligt volgens haar aan geleerden die op een zolder na zitten te denken over welke vogel tot welke familie behoort en alles wat daarbij verder nog komt kijken. Ik zoek nog even op internet en inderdaad haar verhaal klopt. Er wordt bevestigd dat ze in Nederland vooral in Zeeuws-Vlaanderen voorkomen en met name bij het Verdronken Land van Saeftinghe. Laat daar nou het dorp Paal bij liggen, één van onze favoriete plaatsen, waar we in het begin van deze reis ook weer even waren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na het ontbijt maken we een bescheiden wandeling over een pad dat naar en langs de kust loopt en drinken als beloning koffie bij ons buurtrestaurant Auberge Des Grottes, buiten in de schaduw met zicht op zee, niks meer aan doen! 

Daarna op pad verder naar het Zuiden. In verband met de hitte willen we in de buurt van de kust blijven en volgen soms borden die naar bezienswaardigheden verwijzen. Zo komen we terecht bij de duinen van Biville, nadat we eerst in hetzelfde dorp een op bijzondere manier gerestaureerde(?) kerk zagen. Het is een mooi duinlandschap, maar ik zou er niet speciaal voor naar Frankrijk reizen. Er gebeurt wel iets bijzonders, althans dat vinden wij. Behalve onze auto is er in het hele gebied maar één andere te zien en dat is een geparkeerde Porsche. De bestuurder, een jonge man, loopt wat heen en weer tussen de auto en een duinpaadje, waarlangs hij een statief neerzet om…tja…een foto te maken of vogels te kijken, denk je dan. Het valt wel op dat het niet een statief van een meter of zo hoog is, nee, hij is op zijn knieën bezig, vrij laag bij de grond. Als wij het landschap hebben bewonderd, keren we om en parkeren even bij de Porsche, omdat het de enige parkeerruimte is, om onze verdere route te bespreken. Als we komen aanrijden, zie ik dat de jonge man een sprint neemt vanaf het duinpad naar zijn auto, achter het stuur springt en wegscheurt! “Nou ja dan,” zeg ik tegen Ger, “en hij laat zijn statief met toebehoren gewoon op het duinpad staan!” We snappen er niks van. Net als we wegrijden, zien we in de achteruitkijkspiegel de Porsche weer aankomen en dan valt het muntje: “Hij filmt zichzelf, terwijl hij met zijn auto komt aanrijden”, zegt Ger. Ik denk dat ze gelijk heeft.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na de Lidl in Les Pieux, waar ze geen broodsnijmachine hebben, gaan we verder over de D117 en komen bij een temperatuur van 31° aan bij de Dunes de Surtainville, waar een groot en mooi strand ligt met weinig mensen erop. De blauwe lucht geeft het water een verleidelijke kleur, die Gerda niet kan weerstaan en voor de tweede keer kiest ze het ruime sop, nu met golven. Het ziet er echt heerlijk uit en ik denk ‘nou Riet, misschien moet je de volgende keer eens meedoen’. 

Voor we hier wegrijden zien we nog een paar roofvogels die door een kraai worden aangevallen en we verbazen ons erover dat we zo weinig roofvogels zien en ook nog geen uilen hebben gehoord.

Het wordt tijd om te bekijken waar we willen overnachten en de keuze valt op een terrein bij de haven van Barneville- Carteret. Het is er niet druk, maar toch wel wat minder afgelegen dan we hoopten. Ook is nergens aangegeven waar die vijf beschikbare plaatsen dan wel zijn, hoewel dat geen probleem is. Ik voel dat Gerda niet echt tevreden is, ze gaat nog wat verder zoeken op internet en vindt een andere stek, die hemelsbreed niet ver weg ligt. Na een kilometer of zeven komen we bij een paar onverharde parkeerplekken naast een moerasachtig gebied. Verderop wat speelwerktuigen voor kinderen. Er is niemand. De temperatuur is 32°. Gelukkig is er wat wind. 

Menu van de dag: witte bonen in tomatensaus uit blik. Daaraan voegen wij toe: ui, knoflook, champignons en rode paprika. Erbij een soort rundertartaartje. Morbier na. 

Voor morgen staan er donder en bliksem op het menu. 

Gerda zag tot nu toe in het moeras de kleine zilverreiger, robotap, gekraagde roodstaart, veldleeuweriken en bergeenden. 

Berg je maar!

Welterusten.