Zaterdag 23 mei 2026

Wat was het gisteravond ook nog heet! Ik zei al dat ik slecht tegen de hitte kan; lekker met de airco aan of met de ramen open rijden, is het beste om te doen. De warmte nam wel wat af, helaas nam de drukte toe. Om een uur of half elf arriveerde er nog een stel lawaaipapegaaien in de vorm van gillende meiden uit het dorp. Ik had het er helemaal mee gehad. Na elven gingen we met een buitentemperatuur van 22° naar bed en genoten nog een tijdje van de schuifdeuren en ander campergemak bij de buren. Dit alles onder het motto van: een dag niet geklaagd, is een dag niet geleefd! 

Vanochtend 8 uur. Buiten is het 18°. We sluiten de gordijnen aan de zonkant en alles wat open kan, staat open. Een stuk aangenamer dan gisteravond. 

Het is eb en voor mij is het strand daardoor een stuk mooier dan gisteren. Wat blijft: weinig vogels. 

We trekken verder in de richting van Cherbourg en Ger zegt: “Een kop koffie bij Cap Manvieux lijkt me wel wat”. Dat halen we niet; ruim ervoor komen we terecht bij Marais Graye-Sur-Mer, waar het gebrek aan vogels wordt goedgemaakt. Gerda en haar app horen in elk geval de rietzanger, de bosrietzanger (vogel van de dag) en nog wat andere exemplaren, waarvan we beiden zijn vergeten welke het waren. Goed bezig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We blijven proberen om zo dicht mogelijk langs zee te rijden, maar het wordt ons niet makkelijk gemaakt. Er is veel meer afgesloten en verboden dan bij Google Maps bekend is en bovendien valt het internetsignaal af en toe weg. Bij Arromanches-les-Bains zien we hoog op een pilaar een standbeeld, dat bij nader inzien Maria moet voorstellen, en we slaan rechtsaf om er te parkeren met zicht op zee. We zijn terechtgekomen bij een belangrijke herinneringsplaats voor de gevallenen van WOII. Dit punt wordt Gold Beach genoemd. 

In zee liggen de resten van bunkers, waarmee de geallieerden een kunstmatige haven hadden gebouwd, er is een bioscoop waar doorlopend een aangrijpende film vertoond schijnt te worden over de invasie. Behalve de Maria zijn er meer kunstwerken, een wandelroute met oude oorlogsfoto’s en meer. 

Je betaalt hier parkeergeld voor de tijd die je denkt te zullen blijven en voor ons is dat 2 uur. We staan in de rij die op zee uitkijkt, waar plaats genoeg is en genieten van het uitzicht. Vóór ons ligt nog een vrij brede strook groen en Gerda loopt alvast even het pad op dat daar doorheen richting zee leidt. Even later komt ze met grote ogen terug naar de auto: “Joh…we staan op een klif! Door het hoge gras kon ik dat helemaal niet zien, ik deed een stap vooruit en ineens stond ik op de rand! Mijn benen deden er pijn van.” Voor wie het niet weet, Gerda heeft hoogtevrees. Natuurlijk ga ik ook even kijken hoe hoog we dan wel staan en stuit daarbij op prachtige lila bloemen, spoorbloemen genaamd, die sporen dus wèl. Benieuwd of Wouter Koolmees ze ook kent.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens onze lunch hangt er op hooguit tien meter afstand een biddende (kerk?)torenvalk boven de groenstrook, die we door de geringe afstand letterlijk vol in de kijker hebben. Wat een mooi gezicht met de zon erop. Als premie krijgen we de grasmus erbij. 

Tussendoor ‘moeten’ we nog even de auto verplaatsen omdat aan de ene kant een Fransman met een wit gevaarte direct naast ons parkeert (het Carnota-effect) en zo ons complete uitzicht aan die kant blokkeert, terwijl er ruimte genoeg is. 

We bekijken wat er buiten te zien is en vertrekken om half drie wéér richting Cap Manvieux, wat weer niet lukt. Ach begrijpelijk is het wel dat de bewoners zich beschermen tegen het massatoerisme, waarvan hier zeker in het hoogseizoen sprake zal zijn, gezien de drukte die we nu al om ons heen ervaren. 

De temperatuur blijft heel aangenaam, een graad of 20. 

Net boven Colleville-sur-Mer ligt Omaha Beach plus museum en we volgen borden naar een Amerikaans-Normandisch oorlogskerkhof. Gerda heeft het er al een paar dagen over, dat ze er wel één wil bezoeken en dit is de kans. Wat we niet hadden verwacht is de drukte die daar heerst! In de file voor de entree naar de grote overvolle parkeerterreinen en dan te voet richting herdenkingsmonumenten en begraafplaats. Op een gegeven moment volgen we borden “cérémonie” en ik ben al ongerust dat we de begraafplaatsen gaan mislopen. Wat blijkt: elke dag om vier uur vindt bij de begraafplaatsen de ceremonie plaats van het strijken van de vlag, het is bijna zo laat en wij zijn met vele anderen op weg daarnaartoe. Er wordt niet gesproken, vijf medewerkers voeren de ceremonie uit en van een afstandje klinkt een versie van The Last Post.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Teruglopend naar de auto zeg ik tegen Ger: “Ik merk dat de aanwezigheid van zoveel herinneringen aan WOII hier me nu meer doet dan dat jaren geleden het geval was. Of het nu in Nederland of in het buitenland was, emotioneel deed het me niet echt veel. Dat is nu anders. Zou het de leeftijd zijn, eventueel in combinatie met de situatie in de wereld?” 

Gerda herkent het. Verder hebben we het er nog niet over gehad. 

Het laatste kwartier van de route van vandaag voert ons naar Vierville-sur-Mer. Gestuurd door Park4Night komen we tot onze verrassing terecht op een parkeerplaats, inderdaad ècht aan zee, waar we mogen blijven vannacht. De plaats is heel relaxt, klein, niks met enge architectuur en winkels gericht op toerisme…heerlijk! Dankzij de hoogtebarrière staan er alleen enkele buscampers. Het wordt eb en hoe meer eb hoe mooier het strand, zeker met lage zon! 

Menu van de dag: merguezworstjes, roerbak paprika’s met knoflook en ui. Kaas (Morbier) na. Benieuwd hoe het ons vannacht hier zal vergaan. 

Bonne nuit!