Maandag 1 juni 2026

Gisteravond kwam er een buscamper vrij dicht naast ons staan, op beslist niet meer dan 2 meter afstand. We hadden er niet echt last van, ze waren discreet, maar ja… je kijkt toch onwillekeurig bij elkaar naar binnen zo nu en dan, daarom prentte ik mezelf steeds in ‘Riet niet naar rechts kijken!’ Ik denk dat zij ook hun best deden. 

Om kwart over tien was de jeugd met hun harde muziek nog niet gearriveerd. Houen zo. 

Vanochtend acht uur. Buiten is het 15° en bewolkt met nog nét iets zon. Mooi gezicht boven de rivier, die stikdonkere wolken met nog wat laatste felle zonnestralen. 

De Franse buren vertrekken eerder dan wij, wat we beiden ervaren als een opluchting. Zo hebben we onze eigen bevrijding hier in Bretagne. 

Voorts scharrelt er een rat rondom de afvalbakken, leuk om te zien. En inderdaad: die hebben we thuis ook, maar als je zo in een geparkeerde auto leeft, zie je andere dingen (of dingen anders)  dan vanuit je comfortabele huis. Ik weet niet precies hoe het werkt; het zou kunnen dat je, zo reizend als wij nu doen, dichter op planten, dieren etc. zit en die daardoor als ‘groter’ en belangrijker ervaart dan wanneer je thuis bent.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens het opwarmen van het water voor de koffie is de gasfles leeg! Ja, je weet dat de dag gaat komen. Dit is wel het beste moment van de dag ervoor, ochtend, geen regen, licht, nog niet aan het koken…. Gerda is de baas van het gas en verwisselt altijd de fles, wat best nog een karwij is dat nauw luistert. Ik ben alleen maar stand-by en zeg dingen als ‘schat kan ik iets doen?’ Meestal helpt het dan als ik even de slang met de ‘koppeling’ vasthoud, terwijl zij de nieuwe fles in de krappe ruimte achterin de auto moet laten zakken. 

Tot slot weer de vraag, die wij ons tijdens onze reizen meestal stellen: waarom komen er zo dikwijls (meestal) mannen alléén in hun auto ergens parkeren, niet uitstappen en eindeloos blijven staan? Vanochtend hier weer twee. Kom op mannen, daar weten jullie vast wel iets over te zeggen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na nog weer twijfel over of het museum of hier een wandeling maken, blijken we toch meer zin te hebben in een bezoek aan het Musée national de la Marine, gevestigd in Château de Brest. Om aan het eind te beginnen: het was een goeie keuze. We begonnen als de eerste bezoekers, na ons kwamen er nog enkele, maar die waren op de vingers van één hand te tellen. De expositie concentreert zich op drie locaties, met meerdere verdiepingen binnen het kasteel, die je bereikt door o.a. een route over de kasteelmuren te lopen, die wit zien van de bloeiende muurbloempjes.  Tussendoor heb je mooi uitzicht over de rivier de Penfeld, waar allerlei boten liggen afgemeerd en gedeeltes van de havens van de stad. In het begin van de route moet je even oppassen met fotograferen, omdat er militair terrein ligt. Het gebouw ziet er goed verzorgd uit en bij de tentoongestelde zaken zijn uiteraard dingen die meer aanspreken dan andere, zoals in elk museum. Het enige wat we af en toe echt storend vonden was het slechte licht op schilderijen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pas over tweeën zijn we terug bij de auto, met trek in een lunch. Die wordt wat soberder dan normaal omdat het vandaag boodschappendag is en we als regel in de ochtend vóór de lunch onze inkopen doen. 

Dus na het eten alsnog naar de Lidl. We vinden het alweer niet zo’n goeie in z’n soort. Wat ons  vooral opvalt aan alle Lidl hier is dat het groenteassortiment zo slecht is, in tegenstelling tot waar de keten in Nederland mede om bekend staat.

Intussen is het te laat geworden voor andere activiteiten dan slaapplek zoeken, verhaal schrijven, wijn/bier/frisdrank drinken en de omgeving verkennen. We zíjn terechtgekomen in Daoulas, dat ten zuidoosten van Brest ligt aan de rivier La Mignonne. Wat vind je nou van die naam: de schattige? Nog mooier: we staan aan de oever ervan. Gerda heeft in de beginnende regen het dorp verkend en bevestigt de indruk die het op mij maakt, zittend in de auto: een ontspannen sfeer. Morgen heb ik er vast meer over te vertellen. Op niet meer dan 100 meter afstand zijn openbare toiletten en warme douches (beide 50 cent). Bovendien mogen op ‘ons’ terrein alleen campers met een gewicht van < 3,5 ton staan, zodat er een andere grotere witte aan de overkant langs de weg moest blijven. 

Door het bezoek aan het kasteel heb ik al veel meer foto’s dan ik kwijt kan, dus morgen ga ik pas een foto maken van waar we nu staan. 

Menu van de dag: sperziebonen. Merguezworstjes. Geitenkaas na, welke weet ik straks pas. 

Vogel van de dag: kraai, die een meeuw de baas kon. Tja op een dag als vandaag zien we niet veel vogels. 

Het regent lekker door, de jacks hebben we weer uit de zomerstalling gehaald. 

À demain et bonne nuit!