Woensdag 27 mei 2026

De enige mensen die we gisteravond zagen waren een vrouw en een man. Ik zei: “Bon soir”, hij antwoordde met “goedenavond”. We hebben het daarbij gelaten. 

De temperatuur zakte langzaam naar 23°. 

Vanochtend 7 uur. Buiten is het 22°. Binnen lig ik al een te lange tijd wakker. Het goede nieuws is dat we geen buren hebben gekregen, we zijn hier nog steeds alleenstaand. 

Op de telefoons staan verschillende waarschuwingen voor noodweer, onweer, regen en storm met een temperatuur tot 32°. Daarmee rekening houdend, zullen we vanavond in elk geval op een verharde ondergrond moeten staan, niet te dicht bij bomen, die kunnen branden of waarvan takken afbreken, niet naast beekjes die ineens overstromen of bij losse grond die gaat verschuiven. Je kent de beelden van tv. Het alternatief: een hotel. 

Eerst koffie. Het is bijna onmogelijk om daarvoor een niet te hete plek te vinden. Het wordt, als zo vaak, een compromis tussen zon en schaduw. Ook Mapsje raakt helemaal in de war van deze temperaturen, beter gezegd, van het pad af en wij daardoor ook. In elk geval rijden we veel D650. Op de hoogte van o.a. Blainville zien we aan onze rechterkant heel veel moois; uitgebreide strandvlaktes , lagunes, slufters, hoe moet je het allemaal noemen. Omdat ik reed, heb ik er zowel op Maps als in het echt minder van gezien dan Gerda, hoewel de snelle blikken die ik opzij kon werpen mij genoeg vertelden over de schoonheid van dit gebied. Je zou er uren kunnen dwalen, alleen, wat mij betreft, niet met 33° zoals nu.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In de buurt van Agon-Coutainville maken we een behoorlijke schwalbe in de hoop bij zee te komen, de wegjes zijn nauw, slecht, lastig te berijden, maar we hebben voor heter vuren gestaan en Gerda zegt met enige regelmaat: “Ik geef me niet over!” Tot….ja, tot we echt (bijna) vastlopen, maar nèt daarvoor toch onze nederlaag hebben erkend. 

Om te lunchen vinden we een deels beschaduwde picknickplaats naast de kapotte Pont de la Roque over de Sienne. Gerda zoekt het meest beschaduwde tafeltje uit, maar net voordat wij er onze borden op gaan zetten, neemt een oude Fransman het in bezit. We willen buiten zitten omdat we hopen daar net iets meer koelte te vinden dan in de bus, terwijl we eigenlijk weten dat dat ijdele hoop is. 

In het gras tussen de picknicktafels ligt een Duitse jonge vrouw op een badlaken te ….. ja, te wat? Slapen? Bijkomen? Haar vriend zit aan een tafel wat mismoedig voor zich uit te kijken. 

Intussen hebben we besloten om de nacht in een hotel door te brengen en het stadje Granville lijkt ons wel geschikt. Niet zo’n grote stad, maar wel genoeg hotels. Ik begin met het Mercure te bellen: vol. De volgende pogingen mislukken, ik krijg geen verbinding. Door de hitte is onze concentratiespanne verkort, we kappen ermee en besluiten om het Office du Tourisme het werk voor ons te laten doen. In Hauteville sur Mer werkt bij het Office een wakkere jonge vrouw, die in de kortste keren Hotel des Bains heeft gebeld, dat een kamer beschikbaar heeft met twin beds, zonder airco en vlak bij zee: €99,-. We gaan akkoord.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met een buitentemperatuur van 34° rijden we er in een half uur naar toe. “Gek hè”, zeg ik tegen Ger, “het is nu 34°, maar ook als het bijv. maar 19° is, staat er op het asfalt toch steeds 30”. Ik geef het toe, flauwe opmerking, maar hoe heter hoe lauwer de grappen. 

Onderweg realiseer ik me ineens dat ik ‘twin beds’ verkeerd heb geïnterpreteerd, een kamer met  tweepersoonsbed heet immers double room. Het is geen ramp, maar gezelligheid is anders. Bij aankomst in het hotel kan ik mijn vergissing zonder probleem ongedaan maken. 

Het hotel is een vrij groot authentiek gebouw, inderdaad direct aan zee. Stel je daarbij geen mooie boulevard of iets met ruimte en groen voor, nee hoor, alles is volgebouwd. Vanaf een  parkeerterreintje bij het Casino en het hotel, waar ook veel taxistandplaatsen zijn, loop je zó het enge strand op. 

Onze kamer is op de vierde verdieping, klein, net als het balkon, maar toch! De vrouw bij het Office du Tourisme zei dat er heel weinig hotels met airco zijn. Het zal. Het hotel heeft drie sterren: alles wat je ècht nodig hebt, is er. Alles wat je ook nog graag zou willen hebben, is er niet…zoiets. 

We zijn tevreden en willen nu graag het voorspelde noodweer meemaken vanuit deze luxe positie. Het komt steeds niet en, zoals we vanochtend al tegen elkaar zeiden: alles wat wordt voorspeld, hoeft niet te gebeuren. 

Bij het hotel is een restaurant waar je zelf telefonisch moet reserveren. Dat doen we. Gerda heeft in de omgeving nog even rondgekeken, maar veel restaurants waren dicht en wat er open was, keurde ze af. Ik heb vertrouwen in haar oordeel. 

Voor we naar het restaurant gaan, wassen we een paar kledingstukken èn onszelf. Nu geniet ik ontzettend van de douche en ik moet denken aan thuis, waar ik elke ochtend douche en daar dan vaak helemaal geen zin in heb. Wat belachelijk, denk ik dan, ik word niet vuil overdag, zweet niet en dan elke ochtend hier uitgebreid mezelf een beetje staan afspoelen. Benieuwd hoe jullie daarover denken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om half acht gaan we eten terwijl er nog steeds geen dreigende wolken hangen. Na negen uur echter zie ik de lucht donkergrijs worden en om half tien begint het flink te regenen, terwijl de wind maakt dat de dansende parasollen op de terrassen goed gesloten en vastgezet worden. Er zijn bliksemflitsen, maar het onweer barst niet echt los. De mensen die op het kleine strand waren, komen op blote voeten aangelopen om zichzelf in veiligheid te brengen in het hotel, hun huis of hun auto. Het doet ons wel goed, dat we hier dus niet voor niks zitten. Nu ik dit schrijf, besef ik dat een temperatuur van 34°, waarbij je in de zon in je auto op gas staat te koken eigenlijk ook noodweer is. 

Menu van de dag: artisjokbodems op de wijze van Granville, een gerecht met makreelfilet, een gerecht met wijting, koffie/thee met Dom Bénedictine. 

Vogel van de dag: (Vlaamse) gaai. 

Na de regen is de temperatuur gezakt tot 19°. 

Op de daken tegenover onze kamer wonen meeuwen, waarvan er eentje op de eieren zit. Geschreeuw, kabaal!! Tot half twaalf en wie weet hoe lang het nog doorgaat. Ze stonden toen het nog licht was constant met hun bekken open om af te koelen (denken wij). Net als wij trouwens. 

Benieuwd hoe de nacht verloopt hier!