Vrijdag 15 mei 2026

De avond verliep gisteren rustig. Geen wolkje aan de lucht, voor zover de mooie kastanjebomen ons het zicht niet belemmerden. 

Toen Gerda zei dat ze vlakbij een openbaar toilet had ontdekt, was ik blij, want stille plekken in de natuur hebben we hier niet. Het bleek een klein, verwaarloosd houten hok met dito deuren zonder slot. Aan de voorkant de vrouwendeur en aan de achterkant die voor mannen. Binnen een houten poepdoos. Vroeger bij ons thuis zat daar een gat in dat afgesloten was met een houten deksel. WC- papier hadden we wel, mijn opa en oma niet; daar hing de VPRO-gids (Vrije Geluiden) van de week ervoor aan een touwtje. Hier zit er wel een wc-bril op met een deksel, maar dat is te vies om aan te pakken. De deur kan tijdens gebruik rustig open blijven staan, ik denk niet dat hier de laatste tijd iemand binnen is geweest.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het menu van de dag is uiteindelijk toch niet van het frietkot gekomen. We hebben onze paprika’s geroerbakt met ui, knoflook, komkommer en sojasaus. Daarbij een omelet met Parmezaanse kaas en tot slot een plakje Belgische Abdijkaas uit de hand. 

De mensen die over het pleintje lopen, lijken het wel leuk te vinden dat we er zijn, ze groeten ons al lachend. 

De grote verrassing van de avond komt om een uur of elf. Ik hoorde het geluid al even, maar ineens dringt het tot me door: “Ger…hoor dan! De nachtzwaluw!” Vogel van de nacht. 

Vanochtend 7 uur: buiten is het 4°, binnen staat de kachel op 8. 

Beetje lastig wel om hier buiten op het pleintje je tanden te poetsen en hoofd en haren op te frissen. Wat het extra vervelend maakt (voor mij) is dat er een paar bewoonsters de mannen zijn komen helpen die hier zojuist met een heftruck de oude plantenbakken hebben weggehaald en nu in de nieuw neergezette exemplaren verse bloemen planten. Van de mannen heb ik geen last, maar de vrouwen zijn mij te nieuwsgierig; als ze even niks te doen hebben komen ze wat dichter in de buurt en kijken dan te brutaal naar binnen. Gerda heeft daar totaal geen last van. Ik alleen als ik de uitstraling van de betreffende personen onprettig vind. 

Verder is er nog een dorpshond, die zichzelf blijkbaar mag uitlaten en steeds te dichtbij komt. Het lukt aardig om hem met onze dazer uit de buurt te houden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tot slot is er nog de bakker die de broodmachine komt vullen die in een hoek van dit pleintje staat. Kortom: een va et vient. Dit alles wordt begeleid door een vink in één van de kastanjebomen: vogel van de dag.

Onze eerste stop is bij de Aldi en dan over Sorrus verder. We gaan eerst kijken bij het noordstrand van Berck. In de aanloop ernaartoe grote terreinen vol identieke saaie vakantiewoningen, niet een beeld waar je direct blij van wordt. Wat zal het hier ‘s zomers druk zijn! Bij het parkeerterrein onderaan de duinen doen we de hoogtetest met de auto: geslaagd! We kunnen onder 1,90 meter door. Wisten we eigenlijk al, maar het is altijd spannend. In dit soort gevallen is de éne 1,90 niet altijd de andere. We kijken even op het mooie strand, waar de koude noordwestenwind ons niet echt uitnodigt tot een lange wandeling. In de verte beschilderde bunkers in het zand. 

Onze lunch plannen we in één van de vele merengebieden hier en rijden richting Waben en Conchil-le-Temple. Helaas kunnen we nergens aan de rand van een meer komen en als we voor de zoveelste keer een verbodsbord zien met erbij ‘sauf vélos’ nemen we ons verlies en een boterham.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daarna willen we eigenlijk niet veel langer rijden en kijken op internet of we een geschikte plek kunnen vinden om te overnachten. Vrij dicht bij de kust vinden we niks; je mag er dikwijls niet overnachten en bovendien is het overal vrij druk. Dan maar wat verder het land in. Gerda vindt iets bij Favières (Le Marais). We gaan kijken en zijn heel tevreden. Een rustig terrein aan het einde van een doodlopende straat, naast sport- en spelvelden en een bescheiden ‘huis’ erbij. Het lijkt of het geheel een educatieve functie heeft m.b.t. natuurbehoud. Het enige voertuig dat er staat is een Belgische camper. Houen zo. 

Menu van de dag: gekookte bietjes met een soort Franse rundertartaar. Plakje Belgische abdijkaas na. 

Dit was een dag (bijna) zonder neerslag en wat hogere temperaturen; ik dacht dat ik het getal 13 heb gezien. 

Gerda heeft vandaag ontdekt dat ze zich het prettigst voelt zonder (teveel) mensen in de buurt. Voorts vindt ze de beige kleuren van de bewerkte aarde onderweg prachtig en zeker ook als die   samengaan met het jonge groen van planten al dan niet in strakke rijen. 

En ze vindt dat er veel te veel aardappelen worden geteeld, hoe mooi strak de grond ook is aangeaard. 

Tot later!