Donderdag 21 mei 2026

De avond kon gisteren niet rustiger dan hij was. Ja goed… er had natuurlijk géén vrouw kunnen langslopen in plaats van eentje. Verder niks, nou.. de kerkklok ging luiden om 7 uur, we denken om aan te kondigen dat ie ‘s nachts wordt uitgezet. Op internet lees ik dat het ook een overblijfsel kan zijn van het Angelus, een eeuwenoud ritueel, waarmee werd opgeroepen tot gebed. Klinkt ook wel aannemelijk. Dan hadden we nog een haan, gelukkig in de verte, en een vogel op de heg naast ons. Om zeven uur vanmorgen luidde de klok weer en daarna bleef het stil, net als afgelopen nacht.

Vanochtend 8 uur. Buiten is het 12°. Binnen gaat de kachel op 8 tot de zon het al snel overneemt. Het is bladstil. 

De buurman heeft eerst wat lopen klooien achter z’n huis, Gerda denk met vergif en later gaan hij en twee andere jongere mensen met driftige gebaren en veel hard gepraat aan de gang om iets aan de oprit naar het huis te doen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We nemen zwaaiend afscheid van de buurman en ik ga nog even bij de kerk kijken, hier vlakbij om de hoek. Er zijn mooiere, maar op de één of andere manier boeien ze me altijd. Binnen kijken gaat niet, de deur is op slot. Hoezo Jezus en ‘Laat de kinderen tot Mij komen…’ 

We gaan verder waar we gisteren waren gebleven, richting Lisieux over de D613. Deze streek heeft heel veel vakwerkhuizen, bijna alle plaatsen die we passeren, staan er vol mee. Meestal goed onderhouden en in mooie kleuren geverfd. Intussen is het 20°. 

Onderweg passeren we een dorp dat Marolles heet en mij direct doet denken aan een gehucht dat dicht bij mijn geboortedorp in West-Zeeuws-Vlaanderen ligt, en Marolleput heet. Dan wil ik nu wel eens weten waar die naam vandaan komt. Ik zal het jullie zeggen: het woord komt van de zusters Maricolen, een vrouwencongregatie aangesloten bij de karmelieten. In mijn dialect is marolle het woord voor meerkoet en marollen is tevens de naam van de oudste volkswijk in Brussel. Ik lees ook dat er een associatie zou zijn geweest met vrouwen van lichte zeden, maar dat blijkt niet aan de orde te zijn. 

Na Lisieux stellen we Maps in op het Mémorial in Caen, dat aan de Tweede Wereldoorlog is gewijd. De weg loopt door eindeloze, nog groene tarwevelden waarbinnen weer kleinere velden met klaprozen groeien en bloeien, zodat je je afvraagt of je tarweboterham mogelijk voor de helft uit klaproos bestaat. Ik neem aan dat ze voor het oogsten van de tarwe niet eerst de klaprozen uit de grond trekken. En wat zou het effect kunnen zijn? Dat je veel gaat ‘klappen?’ Voor degenen die het niet weten: dat is Belgisch Vlaams voor ‘praten’. Intussen is het 22°.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij Caen passeren we een mooie brug over de rivier de Orne en het Bassin de Calix. Het Mémorial beslaat met verschillende gebouwen een immens terrein, indrukwekkend. Op het gras wat beelden en binnen in de grote entreehal is ook van alles te zien. Hoewel ik dikwijls helemaal geen zin heb in terugblikken op de wereldoorlogen, verrast het me dat ik ontroerd ben, met name van de spreuk op de buitenkant van het gebouw: De ma blessure a jailli un fleuve de liberté. Vertaald: uit mijn verwonding is een stroom van vrijheid gevloeid. De vraag is: gaan wij een kaartje kopen om dat hele complex te bekijken? Het antwoord is nee. Het is half drie en ik denk dat we daar toch zeker een halve dag voor nodig zouden hebben. Niet dat dat erg is, maar nu is het te laat. Met gemengde gevoelens over het feit dat ik hier nu wegga, rijden we door om een overnachtingsplek te zoeken. 

Eerst rijden we naar de monding van de Orne, waar ook een kanaal in zee loopt en kijken wat in het rond bij geschikte parkeerplaatsen. Er is best wat bij, maar we hebben ook een terrein gezien bij de jachthaven op een soort schiereilandje dat weer grenst aan het estuarium. Aan een paar politieagentes vragen we of we daar mogen overnachten en het antwoord is een overtuigend ‘ja’. Het duurt even voor we er zijn, want we moeten Orne en kanaal oversteken, terwijl er wordt gewacht op een oorlogsschip dat voorrang heeft. Na een kwartiertje wachten is het schip binnen,  de lichten gaan op groen en we passeren zonder schade de zeer smalle brug, waar een waarschuwingsbord bij staat dat je auto niet breder mag zijn dan 2 meter en waarop ze om bestelauto’s een bochtje te kunnen laten nemen, zelfs wat zijkanten hebben moeten uithollen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is een grote jachthaven en het parkeerterrein dat ernaast ligt, is ook honderden meters lang. Plek genoeg. 

We staan nog niet of de witte kwikstaart dient zich aan: vogel van de dag. 

Na een tijdje ga ik schrijven en Gerda steekt de weg over richting estuarium. Bij terugkomst vertelt ze dat ze eerst wat teleurgesteld was, geen bijzondere vogels en een smal pad, zonder drol, tussen brandnetels van een meter hoog. Op de terugweg sloeg ze een verboden pad in, beklom een heuveltje en had plots zicht op twee zeehondenfamilies, die heerlijk met z’n allen in de zon lagen, bij een soort slufter. Zeker zo’n 15 à 20 stuks. Het maakte haar wandeling de moeite waard. 

Nu komt ze de auto binnen en zegt dat ze zojuist, toen ze op een bankje zat, vriendschap heeft gesloten met een lijster. Ze zoekt nu op welke. 

Menu van de dag: snijbonen. Pasta met bliktonijn, ansjovis, knoflook, Parmezaanse kaas. Roquefort na. 

Aan een politieagent, die hier langs de weg met een camera auto’s op snelheidsovertreding probeert te betrappen, heb ik gevraagd of hij denkt dat hier overnachten veilig genoeg is. Hij zegt dat er veel camera’s zijn, dat de gendarme een paar keer per nacht langsrijdt en dat er op deze plek geen historie is van echt vervelende praktijken. Volgens hem is het dus veilig genoeg. 

De lijster is een zanglijster. 

En Ger hoorde, volgens haar telefoonapp, een boszanger, wat héél bijzonder zou zijn! 

Slaap lekker!