Wonderbaarlijke opstanding

De storm. In windkracht kan ik niet aangeven hoe heftig, wel in termen van wat er gebeurde en hoe wij het ervoeren.

De hele bus stond te schudden, zo erg dat ik soms dacht, hij zal toch niet omvallen? We hadden gepland om boven te slapen en ik dacht: Riet niks aan de hand, gaat allemaal goed. Als kind vond ik het altijd heerlijk als het stormde, hoe harder hoe beter. Zeker als ik veilig in mijn bed lag en wist dat me niks kon gebeuren. Ik hou nog steeds van storm. Bovendien ben ik een makkelijke slaapster, dus ik voorzag weinig problemen.

Tot Gerda begon over het tentdoek dat zou kunnen scheuren. Daar had ik nog geen seconde over nagedacht. Daarna had ze het nog over waar de wind vandaan kwam en of we dan in het water van het overgelopen meer zouden komen te staan. Toen begon het toch een beetje aan me te vreten. Ik weet uit ervaring dat het met een auto als de onze moeilijk wegrijden kan zijn vanaf een drassig grasland. 

Ter gelegenheid van een bezoek aan mijn moeder in Terneuzen had ik bedacht om het nuttige met het aangename te verenigen. Zo stond ik op een prachtige plek midden in de polder. Helaas regende het de hele nacht en de volgende ochtend draaide ik mezelf steeds dieper het weiland in. Uiteindelijk heeft de boer me er met zijn tractor uitgesleept.

En dat….

..dagen lang…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat ook een rol speelde was natuurlijk dat de klok ineens 2 uur vooruit moest worden gezet, zodat we twee uur eerder dan normaal in bed lagen. Nou ja…ik dan. Gerda had de hoop al opgegeven en zat beneden te lezen.

Het vervelende was ook dat er geen alternatief was, zoals het dak laten zakken en beneden slapen. Ik was het met Ger eens dat het een groot risico zou zijn om onder deze omstandigheden het dak omlaag te doen. 

Het is goed gekomen. Geen gescheurd doek en het meer had z’n grenzen niet verlegd. We  hebben nog geslapen. Gerda wat minder dan ik.

Om te voorkomen dat we weer mensen aan de deur krijgen, vertrekken we vroeg zonder te ontbijten. Dat is dan weer het fijne van de auto, we kunnen zomaar ergens stoppen en gaan eten. Na de eerste 20 km. knapt het wegdek op en wordt het een ‘gewone’ slechte weg.

Het is zwaar bewolkt en de stofslierten van de auto’s vegen prachtig langs de moslimbegraafplaatsen, die in het gedempte licht met hun torens op kleurloze spooksteden lijken. 

Spookstad

Het landschap is woestijn van het soort dat op een laag duinlandschap lijkt. De Wolgadelta, die eindeloos groot lijkt, hebben we definitief achter ons gelaten.

In de loop van de middag rijden we voor het eerst in de vierde versnelling; Atyrau gaan we vandaag niet halen. Dus nog geen simkaart.

We slaan af naar een dorp, aan de rand van de Kaspische Zee, waarbij een bord staat dat dit ‘Border Zone’ is. Het is één van die ontheemde dorpen hier. De toegangswegen hebben asfalt, maar alle staten zijn onverhard. De huizen, die alleen begane grond hebben, staan los van elkaar in het zand. Ze lijken totaal verlaten; niemand scharrelt er omheen. De dorpsbewoners lopen op straat met mondkapjes voor. 

Niks aan de hand verder, niemand valt ons lastig of doet vervelend.

Zoals overal lopen de koeien, schapen, geiten en kamelen niet alleen vrij in het land, maar ook in het dorp. Alleen de paarden komen daar niet. Het is wel geestig om te zien hoe dieren en mensen aan elkaar gewend zijn. Nou nog even maken dat die kamelen ophouden met hun geschreeuw. Wat een aanstellers. 

Ineens zie ik een schaap raar tegen een golfplaten schutting aanhangen, onbeweeglijk. Dit is niet gezond en ik zeg: “Ger, dat schaap daar gaat dood”.

Na een half uur beweegt het wat, zakt bijna door z’n achterpoten, maar blijft overeind. Andere schapen die er langs lopen, kijken er niet naar op of om. Ook mensen niet. Ik begrijp het wel, hier is dat aan de orde van de dag. 

De sfeer..

..in zo’n dorp.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ikzelf ben opgevoed met kippen die mijn vader met de bijl de kop afhakte, varkens die bij ons achter het huis werden geslacht, mijn konijn dat we met Kerst opaten en de net geboren jonge katjes die door mijn vader door de plee werden gespoeld, terwijl ik belangstellend toekeek. 

Weer een tijd later ligt het schaap als een stoffige hoop aan de kant van de weg. Als het niet al dood is, kan het niet lang meer duren. Daarna gebeurt het wonder. Ik kijk uit het raam en raad wat: het dier staat weer op z’n poten, onbeweeglijk, maar toch. Een half uur later is het verdwenen!

14 thoughts on “Wonderbaarlijke opstanding

    • Ja eh…een kat die 4x per jaar jongt! En sterilizeren en zo daar deden we niet nog niet aan! X

    • Ja, was echt gek! Het leek echt zo dood als een pier! Jullie ook nog veel plezier!xx

  1. Ik sliep in de Kazachse woestijn in een yurt. Iemand van mijn groep mijmerde s avonds moet je je voorstellen dat dd Chinese grens 3000 drieduizend kilometer verderop ligt …
    Ik geniet van de fotoos!

    • Ja…dat is ook zo. Voelt heel gek, ook al om hier te zijn! O, en ik dacht juist dat de foto’s niet zo bijster interessant waren…lieve groet!

  2. What would your blogs look like without all the adventures! Such interesting stories. That disappearing sheep is a bit of a mystery, unless it turned up on someone’s dining table.

  3. Jeetje Riet, we krijgen meer dan een inkijkje in Kazachstan, dat van die katjes had ik niet hoeven weten. Ga ik ff lekker voor dat blog zitten met een kopje koffie krijg ik zo’n verhaal. Kun je voortaan een soort “alert” geven voor de wat meer gevoelige typjes onder ons?
    Verder is het natuurlijk genieten van alle verhalen en de foto’s, heel erg leuk om weer een beetje mee te reizen. Dikke kus voor jullie allebei!

    • Kom op Maddie, ook het kattenleven is hard. Zoals ik al tegen Vincent zei, wat moet je met 4 kattennesten op een jaar? Jaren 50 hè? Fijn dat jullie ons volgen. Wij denken aan jullie en aan de luxe van alle leuke en lekkere dingen die we samen beleven, eten en drinken. Heb er nu alweer zin in! Liefs van ons! XX

  4. Ik kreeg destijds van mijn ouders twee witte muizen: mannetjes. Na een week kreeg zo’n mannetje plotseling 6 jonkies. Die verlieten vervolgens ook het huis via de wc. Een bekend fenomeen dus!

    Groet!
    Gerrit

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*
*
Website