Zondag 24 mei 2026

Gisteravond liep Gerda nog een eindje over het strand en zag een man met twee didgeridoos, waarvan hij er één tegelijk bespeelde. Het doet me denken aan Milltown Malbay in Ierland. Toen Ger en ik lang geleden door Ierland reisden, arriveerden we er toevallig begin juli, terwijl het jaarlijkse muziekfestival bezig was, dat plaatsvindt rondom de Willie Clancy Summer School. Waar je ook kwam in het dorp, overal klonk de mooiste Ierse muziek en op straat was een Australiër die de show stal met zijn didgeridoomuziek. 

Verder zaten er aardig wat jonge mensen op het strand, die veel lawaai maakten, maar op een gegeven moment begonnen te zingen. Toen was het wel weer leuk.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Al eerder had Ger een uitgebreide verkenningstocht gemaakt in de buurt, om te zoeken naar afvalbakken, tevergeefs. Ik snap daar niks van en word er kwaad van; hoe kan je nou als gemeente een parkeerterrein aan het strand mede bestemmen voor camperaars om te overnachten, zonder ergens ook maar één afvalbak neer te zetten? En al kwamen er geen campers, ook dagjesmensen komen meestal met afval van het strand toch? 

Vanochtend half acht. Buiten is het 16° en heel zonnig. Van ‘ochtendgloren’ is geen sprake; de zon weerkaatst zo fel op de zee dat je er niet eens naar kan kijken. 

De plaatselijke bevolking is een beetje aan het klooien op het strand, dingen zoeken die ze in een emmer gooien of met een tractor achteruitrijden en zo proberen om een motorbootje dat erachter hangt, diep genoeg het water in te krijgen zodat het kan wegvaren. Eén van de knullen wordt het gehannes zo zat, dat hij de bestuurder van de tractor van zijn plaats trekt, zelf achter het stuur klimt, de versnelling hoorbaar in z’n achteruit gooit en dan met vol gas zee in rijdt. Het lukt!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Omdat het eerste Pinksterdag is, zijn de winkels alleen ‘s ochtends open en we moeten dus voor 12uur bij de buurtsuper zijn. Grotere supermarkten zijn te ver weg. Alles wat we nodig hebben, zit in het assortiment en voor het brood moet je wat extra moeite doen. Ten eerste ligt dat niet gewoon in de winkel, maar in een aparte ruimte achter de kassa, waar je als klant niet mag komen. Ten tweede valt het niet mee om in een buurtwinkel in dit land bruin brood te krijgen. Ook dit lukt! Even smoezen met een Française om te vragen wat er allemaal aan brood in die ruimte ligt en bij het afrekenen, kan ik exact het brood aanwijzen dat we willen hebben: er is er (nog?) maar één van. Keiharde korst en ongesneden…. 

Als we onze route vervolgen, komen we toevallig(!) langs het zoveelste  D-Day museum, wèl met een mooie muurschildering. Even later zien we een meer dan levensgroot zilverkleurig metalen beeld staan, gemaakt door de Chinese kunstenaar Wen Yao Yuan en door hem geschonken aan Normandië ter nagedachtenis aan allen die zijn omgekomen in deze oorlog. Indrukwekkend. 

Intussen hebben we heel veel zin in koffie en drinken dat bij het haventje van Grandcamp-Maisy, terwijl tientallen huiszwaluwen voor onze ogen een ware dans opvoeren. Met hun nesten hebben ze hun eigen metselwerk toegevoegd aan de smakeloze architectuur van de  appartementencomplexen, zodat er toch nog lol aan te beleven valt! We roepen deze dieren uit tot vogels van de dag.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hierna ronden we de baai waar de rivier de Vire en het Canal de Carentan à la Mer het zoute water ontmoeten, waarna we stoppen in Sainte-Marie-du-Mont. De reden is dat er een bijzondere kerktoren te zien is en de kerkdeur staat open. Mooi om er binnen te kijken. We begrijpen dat er in deze kerk ook serieus gevochten is, maar dat moet ik nog gaan lezen. 

Op dit kerkplein zien we aardig wat toeristen rijden in gehuurde en opgeknapte (of nagemaakte?) legerjeeps, wat maakt dat ik het ineens aardig heb gehad met de oorlog als verdienmodel; het staat me ineens tegen. 

Goed…dan maar naar Utah Beach, waar we voorbij rijden om wat kilometers verder te lunchen op het duin. Zee en strand zien er mooi uit, op een paaltje zit een veldleeuwerik. Gerda wil graag met haar voeten in zee, zoals ze zelf zegt, en daarbij komt dat ze al dagen loopt te wikken en te wegen met betrekking tot al dan niet zwemmen in zee. Ze vraagt of ik meega, maar mijn voeten hebben minder behoefte aan het zeewater dan die van haar. Van zwemmen op zich hou ik niet, wel van meesurfen met hoge golven, gecombineerd met een redelijke watertemperatuur. Hoge golven zijn er nu niet en een paar dagen geleden voelde ik aan mijn voeten dat het water koud was. Dus vertrekt ze alleen naar zee, terwijl ik nog even moest zeggen: “Neem je badpak nou mee!”

Ik ga op een verlaten stoel op het duin zitten met de verrekijker en ben op die manier getuige van haar eerste tewaterlating van dit jaar. Ze heeft genoten en het water vond ze verrassend minder koud dan ze had gedacht. Het is volbracht! 

Tijd om over een slaapplek na te denken. Eerst zoeken we langs de kust, waar gelegenheid genoeg is, alleen meest heel ongezellige en/of drukke plaatsen; rijen campers in de berm van een doorgaande weg en zo. 

Dan maar een beetje het binnenland in, daar is meer keus. We komen uit bij een hooggelegen lege parkeerplek bij het dorpje La Pernelle, vlak bij een kerk en zicht op zee. 

We horen vink, zanglijster, winterkoning en zwartkop. 

Menu van de dag: merguezworst en meiknolletjes, misschien wel met Parmezaanse kaas…. Morbier na. 

Het was weer een drukke dag! We gaan zien of de avond ook nog wat opschudding gaat brengen. 

Slaap lekker!